Zoete lieve Gerritje in Den Bosch
Gisteren - op de laatste (donder)dag van februari 2013 - ging ik naar Den Bosch. Als paus Benedictus de Zestiende ermee ophoudt,voel ik mij geroepen ommijn hoofd om de hoek van de kathedraleSt. Jan te steken. Meer ook niet, hoor, om eerlijk te zijn. Zo\'n fan ben ik nou ook weer niet. Eigenlijk: helemaal niet. Maar ik wil m\'nkop niet stoten enniemand voor het hoofd stoten.
Opnieuw wasmijn citytrip niet echt gezellig geslaagd. Het was koud, bewolkt, dat soort dingen. Nee, het voorjaar hing ook in het Hart van hetBrabantse land nog niet in de lucht. Dit keer dus geen hang naar meesjes, noch naarmeisjes.
Weleen betrekkelijk korte impressie van een stadscentrum, dat de moeite van een bezoekjewaard is. Met bovendien een zeer aantrekkelijke Selexyz-boekenwinkel in het city-hart, waar je over verschillende verdiepingenmet trappetjes enhouten vloeren genoeglijk kunt rondbanjeren. Bovendien bekom je daar -als je er om vraagt -zonder wat te kopen weer wat boekenleggers. En daar weet ik altijd raad mee en een goede bestemming voor ...
\'s Hertogenbosch: goede bestemming, weer een aanrader. Ik keer er mét Erna beslist terug.
Deventer koekje van eigen deeg
Laatst was er een item op tv over \'ouderen en verliefd worden\'. Het schijnt niet uit te maken, de leeftijd. Vlinders fladderen elk jaar langs. Ik herinner mij mijn \'schoonoma\' -Erna\'s moeders moeder -,in de tachtig, scharrelend met Willem, ook zo\'n ijzersterke tachtiger. Geweldig! Toch? ...
Vorige week donderdag tripte ik naar koekstad Deventer. Velerlei reminiscenties in en door mijn hoofd. Glorieuze herinneringen aan jongensjaren, avontuurtjes, en meer veroveringen. Ik had alle tijd, daar zorgt NS wel voor. En sinds kort een googelaar van een halve eeuw geleden, die mij wakker schuddeom op Facebook rond te neuzelen. Ik vond dat niks, vind dat niks, maar vond er welde een en ander. Ook van een halve eeuw geleden. How time flies ...
Age 67 en in je uppie naar een Hanzestad. Kan dat? Mag dat? Deventer herbergt \'Chez Antoinette\'. Tja,metdie naam maak je bij mij watlos. (k)Ouwe dag of geen (k)ouwe dag, nog altijd redelijk gezond van lijf en leden, warm van binnen ...
Het was inderdaadkoud. Het was ongezellig.Ik maakte weinig foto\'s, want (k)ouwe tengels.Ik doe het nog eens over, een bezoek aan Deventer aan de IJssel aan de Hanzeroute. Samen met Erna, da\'s veel gezelliger, zeker weten. Bovendien hoef ik dan geen afleiding te zoeken ...
De herinnering blijft. Antoinette, H&M, HEMA. Huh? Nou ja, wil je meer weten, lees over dat pilsje metwarme kroket in hetkoude Deventer op www.petersamuel.blogspot.com
Mestreech op z'n best
't Was een heerlijk weekend. Culinair, bourgondisch, carnavalesk. Maastricht is Maastricht, ook als er Mestreech op staat. En Geulle ligt in de buurt. En Valkenburg aan de Geul. 't Is allemaal de moeite van een lange treinreis waard. Meer dan waard. Wie sjeun us Limburg is, dat weet toch jeder. En door de jaôren heen ... 67 inmiddels, ikke.
Wáár was het feestje? Dáár was het feestje. In Mestreech, de hoofdstad van Limburg!!!
Lees het op www.petersamuel.blogspot.com
Over Maastricht en zijn Engel van 67
Erna en ik zijn fervente citytrippers en daarbij levensgenieters met bourgondische inslag. Onder ons motto ‘carpe diem\' plukken wij de allerleukste adresjes in de aller aantrekkelijkste steden uit de boekjes. Dit keer valt ons oog opnieuw op Maastricht, in het weekeinde dat carnaval losbarst. Carnaval is pas carnaval als je dat in Maastricht viert. Gaan we het ook doen aan het eind van ‘mijn route 66\'?
Maastricht heeft iets magisch. Op weg ernaartoe zie je het landschap veranderen. De stad wordt omsloten door het Limburgse heuvellandschap en doorsneden door de Maas. Op straat hoor je het Limburgse dialect, waardoor Maastricht aanvoelt als een buitenlandse stad. De unieke sfeer van een gevarieerd winkelaanbod en een veelzijdige horeca maken het je zonder meer naar de zin. Traditionele en sterrenrestaurants, trendy adressen, hippe hotels: zij máken de stad.
Maastricht is een echte winkelstad, die over veel leuke en verschillende winkels beschikt. Selexyz Dominicanen en Maison Blanche Dael zijn favorieten door hun bijzondere karakter. Selexyz Dominicanen is een boekenzaak in een voormalige kerk. Maison Blanche Dael is een must als je van koffie houdt! De geur van de ambachtelijke koffie komt je al van verre tegemoet. Dan heb je het Onze-Lieve-Vrouwenplein. De intieme sfeer van het terras onder de bomen geeft een heerlijk Frans gevoel. Maar helaas niet in de winter ...
Het bourgondische karakter, de relaxte sfeer, het (bijna) buitenlandse gevoel, de vriendelijkheid van de mensen en ook de mooie winkels en culinaire verwennerij maken Limburgs hoofdstad bijzonder. Vanuit het Eden Design Hotel, vlakbij het NS-station gelegen, is het een koud kunstje om meteen van een kop koffie met natuurlijk een stuk echte verse Limburgse vlaai te proeven. Het authentieke \'t Piepenhoes aan de Sint Servaasbrug staat bekend om zijn heerlijke Blanche Dael-koffie. Een alternatief is Coffeelovers, dat ook diezelfde koffie serveert.
We weten dat op zaterdag 9 februari om 11.11 uur het startsein voor het carnaval wordt gegeven in Wieker- en Wittevrouwenveld. We zijn in de buurt, het Design Hotel (weer zo\'n HH-Erlebnis) ligt op loopafstand. Erna gaat naar Wiekerveld, ik naar Wittevrouwenveld, ondanks een negatief reisadvies. Om ieder op zijn/haar beurt foto\'s te maken, anders krijgen we teveel dubbele!
Zondags gaat voor het huis van de Stadsprins van de Tempeleers op het Vrijthof de vlag in top. Om 12.11 uur klinken hier 11 schoten uit het ‘Momus kanon\' en hijst men het ‘Mooswief\'. Of ik - Sam - daarbij ben? Bij het ‘Moos-wief\'? Geen idee! Ik denk dat wij naar het centraal station hossen, waar om 13.33 uur de grote carnavalsoptocht start. Maar misschien is het ook wel zo dat wij - vóór \'t Mooswief omlaag wordt gehaald, zelfs vóór het ‘Zaate Hermeniekes-concours\' losbarst - door die grote drukte weer op weg naar huis zijn. Ik houd er immers niet van om ‘wieven\' néér te halen ... integendeel. Zeker wilde wieven nie.
En op Aswoensdag komt bij ons de visboer voor de deur, met haring, kibbeling en nog veel meer lekkers. Dus om nou in Mestreech te blieven. Nou ja, misschien om in de kaffees aan het ‘hiering bieten\' mee te doen, dat zou een discutabele reden kunnen zijn.
Wat hebben wij ons voorgenomen om in Mestreech te verhapstukken?
Een terrasje op het Onze-Lieve-Vrouwenplein? Te koud, de lieve vrouwen zitten binnen.
Bonnefanten bekijken, het Museum met de bijzondere shop? Onvoldoende tijd.
Meer ambachtelijke vlaai proeven? Meer koffie leuten bij Coffeelovers? Naar ‘Tuutsje van Teunsje\', voor dikke frieten uit een ouderwetse tuut (papieren puntzak), of voor zo\'n overheerlijke Maastrichtse kroket? Gaan de goudgele staafjes, bestrooid met zeezout, het winnen van de bruine dikke vleesstaaf uit eigen keuken? Volgens mij gaan zij goed samen: ‘Lek vinger, lek doum!\' (vertaald voor echte Hollanders: ‘Om je vingers bij af te likken\').
We slapen aan de Stationsstraat 40 in ieder geval in een Hästens-bed en badderen in een Philip Starck. \'s Ochtends komen we vanzelf bij tijdens een vorstelijk uitgebreid ontbijtbuffet met champagne. Als het crisis is, moet je de bloemetjes er immers buiten laten (staan), toch.
Wie weet, elke zaterdag is - bij ons voor de deur - in die Stationsstraat een vlooienmarkt. Dat betekent de buitenkans om tussen kramen met een bonte verzameling antiek, brocante, snuisterijen en oude serviezen rond te struinen. ‘Er zitten twee motten, in m\'n ouwe jas ... en die twee motten, die wonen er pas\'. Het zit er trouwens dik in dat wij \'s anderendaags, op zondag, een lichte lunch in ‘Café Zondag\' nuttigen, want op zaterdag doe je da nie.
We verblijven dus aan de oostelijke Maasoever, waar zich de charmante wijk Wyck met een rijk ambachtelijk arbeidsverleden en het trendy Céramique, het voormalige terrein van aardewerkfabriek De Sphinx, bevinden. De vraag is of wij het Vrijthof daadwerkelijk zullen bereiken. Dat zal toch moeten, want we willen natuurlijk wel op het beroemdste plein van Maastricht gespot worden. Op onze beurt zullen wij niet de spot drijven met de bonte bronzen beeldengroep \'t Zaate Hermenieke. Die is immers hét symbool van de carnaval.
Al eens eerder leidden onze lieve vrienden Marian en Theo ons naar \'t Bassin, de binnenhaven die het historische stadshart een nieuwe dimensie heeft gegeven. We moeten het nog regelen, maar wij gaan er vast met onze Bourgondisch ingestelde Limburgse liefhebbers-van-lekker-eten in een werfkelder van een voormalig pakhuis een geweldige maaltijd genieten.
PROOST - ALAAF - EN VOORAL: GEZONDHEID!!!
Meer over Maastricht voor de geïnteresseerden:
Maastricht heeft vele verborgen parels. In de zuidelijkste stad van Nederland viert het bourgondische stadsleven hoogtij, zeker als het zonnetje een beetje meewerkt aan de typische Limburgse gastvrijheid.
Na de Napoleontische oorlogen werd de kaart van Europa grondig veranderd. De Noordelijke en Zuidelijke Nederlanden werden verenigd en vormden een buffer tegen Frankrijk. Deze unie viel snel uiteen toen de Belgen in opstand kwamen en in 1830 hun onafhankelijkheid uitriepen. Maastricht had toen geografisch een deel van België moeten worden, maar de bewoners weigerden dit. De provincie Limburg werd in tweeën verdeeld en Maastricht bleef in Nederlandse handen. En dat is maar goed ook!
Het begin van de negentiende eeuw was een moeilijke periode voor Maastricht, gekenmerkt door armoede, dakloosheid en honger. Met de industrialisatie kwam hier verandering in. Maastricht was de eerste geïndustrialiseerde stad van Nederland, met grote aardewerk- en papierfabrieken. Dit bracht een hoop fabrieksarbeiders naar de stad. Hierdoor ontstond een chronisch tekort aan huizen en talloze cholera-epidemieën teisterden de bevolking. Aan het einde van de negentiende eeuw kwam hierin verandering, onder andere door de opkomst van liefdadige instellingen.
De twee wereldoorlogen van de twintigste eeuw zorgden voor een terugval in de opkomende welvaart in de stad. Woningnood en werkloosheid tekenden de crisisjaren. Vooral na de tweede wereldoorlog was het gebrek aan woningen dramatisch.
Vandaag de dag is Maastricht een bedrijvige stad, waarbij haar centrale ligging in Europa nog steeds het karakter bepaalt. Dankzij het Verdrag van Maastricht, dat in 1991 tot stand kwam, werd de stad in één klap wereldwijd bekend. Maar er zijn meer aspecten, die de roep van Maastricht hooghouden. Ik noem de Apostelhoevewijn, de grotten van de Sint Pieter, die wij al eens met onze vrienden uit Geulle bezochten, de asperges, de Maas nog maar eens en het onovertroffen carnaval, waar wij precies in de startende optocht terecht kwamen.
Wijken in Maastricht
Maastricht is misschien wel de meest bijzondere stad van Nederland. De sfeer is er anders dan in andere steden. Mediterraan, on-Nederlands, bourgondisch. Binnen de stadsgrenzen zijn ook verschillende wijken en pleinen die ieder hun eigen karakter hebben. Oude historische panden worden afgewisseld met moderne architectuur. Dat is op bijzondere wijze gedaan zonder het historische karakter aan te tasten. De verschillende delen in de binnenstad van Maastricht zijn door gezellige authentieke straten aan elkaar verbonden.
Het centrum van Maastricht wordt in tweeën verdeeld door de Maas. Aan de stationszijde van de rivier ligt de wijk Wyck (spreek uit: Wiek), aan de andere zijde het oude centrum. Het oude centrum van Maastricht heeft drie bekende pleinen, waar het altijd gezellig druk is: het Vrijthof, de Markt en het Onze-Lieve-Vrouwenplein.
Rondom het Vrijthof is veel horeca met terrassen, maar ook zijn er bezienswaardigheden. Het Vrijthof is misschien wel het beroemdste plein van Nederland. Aan dit plein - dé ontmoetingsplek van Maastricht - staan de Sint-Servaas-Basiliek en de Sint-Jans-kerk. De sfeer hier doet denken aan Brussel en Parijs. Ook is het aangenaam shoppen rondom het Vrijthof. Slenter door omliggende straatjes en ontdek vele winkeltjes en eetgelegenheden. Op zoek naar een leuk café? Op het Vrijthof zijn enkele grote cafés, mocht je meer keuze willen, loop dan de Platielstraat in.
Rondom de markt
De markt van Maastricht is het gerestaureerde hart van de stad. Het zeventiende-eeuwse stadhuis in het midden van het plein valt direct op. Rondom de Markt is een mengeling van de rijke historie en hedendaagse architectuur. Ook hier zijn vele goede en gezellige restaurants met een authentieke keuken, zoals men van Limburg is gewend.
Om te winkelen in Maastricht kun je ook een kijkje in het ultramoderne shoppingcentrum Mosae Forum nemen, een van de trekpleisters van de oude binnenstad. Bovendien wordt elke vrijdag een grote versmarkt op het centraal gelegen Marktplein gehouden.
In de zomer is het Onze-Lieve-Vrouweplein één groot zinderend terras, vol genietende mensen, de place-to-be voor drankje, lunch of diner. \'s Winters is het een fascinerende plek om rond te wandelen en de kerk te aanschouwen. De omliggende straten herbergen prima keukens en uitgaansgelegenheden voor jong en oud.
Wyck grenst direct aan het centraal station van Maastricht. Wil je naar het oude centrum, dan moet je eigenlijk wel door deze wijk wandelen. Speciale winkels met luxe voedingswaren en antiquairs met beeldende kunst, interieur en boeken zijn de trekpleisters. Ook tref je hier unieke restaurants aan. De wijk heeft verschillende restaurants met Michelin-sterren en keukens van over de hele wereld. Leuke winkelstraten zijn de Wyckerbrugstraat en de Rechtstraat.
\'t Bassin
\'t Bassin is een unieke plek in Maastricht waar heden en verleden elkaar ontmoeten. De authentieke binnenhaven is in zijn geheel gerenoveerd en biedt momenteel plaats aan fraaie jachten en is tevens thuishaven van prima restaurants. Gerenoveerde pakhuizen geven de kade een aparte twist en onder die pakhuizen vind je leuke, historische kelders waar lokale en buitenlandse restaurants verrassende gerechten opleveren.
Jekerkwartier
Het Jekerkwartier is een leuke wijk in Maastricht gelegen op een steenworp afstand van het Vrijthof. Het is omgeven door het stadspark en de oude stadsmuren. De horeca is hier zeer gezellig en gastvrij. Restaurants, eetcafés, cafés en galerieën zijn hier ruim aanwezig. Het kwartier staat ook wel bekend als het \'Quartier Latin\' van Maastricht. Het kenmerkt zich ook door vele speciaal-, interieur- en designzaken.
Céramique
De wijk Céramique is vooral interessant vanwege haar prachtige architectuur, ontworpen door onder meer Aldo Rossi, Álvaro Siza en Mario Botta. In 1987 is men begonnen om deze wijk in zijn totaliteit een metamorfose te geven. Daar plukt men nu de vruchten van. In deze levendige woonwijk is prima parkeergelegenheid. Het oogappeltje van Céramique is toch wel restaurant Beluga, gelegen aan Plein 1992. Dit plein is het levendige hart van Céramique, van waaruit het historische centrum van Maastricht prima is te bereiken via de nieuwe loopbrug ‘Hoge Brug\'.
Leuke straten
Winkelen kan perfect in Maastricht. De stad heeft een chique karakter en vooral de smalle pittoreske straatjes maken de stad tot een favoriete winkelbestemming. Met de nieuwe winkelcentra Mosae Forum en Entre Deux heeft Maastricht nog meer te bieden. Van unieke kleine boutiques tot de grote bekende ketens, die er prachtzaken hebben. Vergeet zeker niet de chique Bredestraat, Stokstraat en Rechtstraat met leuke winkels. Of neem een kijkje in de Hoogbrugstraat in Wyck. Deze straat is altijd in ontwikkeling en juist daardoor extra leuk om te bezoeken.
Onderstaand een overzicht met meer informatie over de verschillende winkelstraten:
Wycker Brugstraat/Wyck
De Wycker Brugstraat is de hoofdstraat van Wyck, het stadsdeel tussen Maas en NS-station. Het is een verzamelplek voor design, interieur, oude boeken, fine food, juwelen en mode. In panden van allure of in spannende boutiques ga je op ontdekkingstocht naar precies dát leuke cadeau of heerlijk stukje culinaire surprise, gemaakt door de traiteur.
Rechtstraat & Hoogbrugstraat/Wyck
Als je stadsdeel Wyck bezoekt en je loopt door de Wycker Brugstraat, vergeet dan niet af te slaan bij de Rechtstraat. Deze straat heeft een leuk aanbod unieke winkeltjes en herbergt ook enkele bijzondere restaurants. Het is de perfecte overgang naar de Hoogbrugstraat. In deze straat is het aanbod winkeltjes pas echt uniek. En het leuke is: niet iedereen weet van het bestaan af. Dat maakt deze straat tot een rustige en leuke bestemming.
Stokstraatkwartier/Oude Centrum
Ga op verkenning in het chique Stokstraatkwartier. De voornaamste winkelstraten in dit gebied zijn de Wolfstraat, Plankstraat, Bredestraat en Stokstraat. Je vindt hier de fine fleur op gebied van haute couture, antieke sieraden, horloges, prenten en luxe lederwaren zoals tassen en persoonlijke accessoires.
Hoofdwinkelstraat/Oude Centrum
De hoofdwinkelstraat wordt gevormd door de Kleine Staat, de Grote Staat en de Maastrichter Brugstraat. Je vindt in deze hoofdwinkelstraat de voornaamste ketens terug. Ondanks dit feit is het er toch aangenaam winkelen. Dat komt omdat het decor schitterend is. De hoofdwinkelstraat ligt zeer centraal in de stad.
Plein 1992/Céramique
Plein 1992 is een centraal gelegen plein in de moderne wijk Céramique. Je vindt er topkwaliteit gastronomie en een selectief aanbod interieur, woonaccessoires, haute couture en beeld & geluid. Het toprestaurant Beluga, bekend van de Michelin-ster, is ook aan dit plein gevestigd. Verder is Coffeelovers hier gevestigd, een absolute koffiesensatie in Maastricht!
Mosae Forum/Oude Centrum
Tussen Maas en Marktplein vind je een hypermodern winkelcentrum, het ‘Mosae Forum\', een architectonisch paradepaardje. Dit moderne winkelcentrum in hartje Maastricht is op zichzelf al een bezienswaardigheid. Je vindt er vooral grote winkelketens die er prachtige zaken hebben neergezet. Onder het Mosae Forum is een gigantische parkeergarage gevestigd. Wij hebben de indruk dat dankzij die parkeergarage het Mosae Forum redelijk wordt bezocht, want om eerlijk te zijn, de winkels die er zijn gevestigd vind je verderop in de stad ook.
Entre Deux/Oude Centrum
Nog zo\'n verrassing in het hart van de stad: Entre Deux met drie verdiepingen aan divers winkelaanbod in een mooi vormgegeven complex met fraaie glazen overkapping . Mode, lifestyle, optiek en horeca komen samen in dit strak vormgegeven complex. Vergeet niet een bezoek te brengen aan de Dominicaner kerk, een historische kerk omgetoverd tot moderne boekenwinkel met trendy koffiebar. Ook de vestiging van ‘Men at work\' in het winkelcentrum is een kijkje waard.
Alles Kukelores op Gran Canaria
Een week is zo om, dat weet een ieder. Een weekje onder de zon in de buurt van Atlantis - dat wil zeggen op Gran Canaria - is gevoelsmatig een ander verhaal. Kleurtje opdoen, lekker eten en drinken, heel veel zien in kort tijdsbestek, toch ook heerlijk relaxen, veel leeftijdgenoten (en ouder) ontmoeten, gelukkig ook \'een slagje jonger\' (zoals wij ons voelen) en veel en vermoeiend Hoch Deutsch kletsen. Nein, dat laatste war nicht Alles Kukelores, maar het was wél heel gemütlich. In korte Schwimmhose und blosse bast krijg je al gauw een kleurtje, waar menig blondine eine Auge op laat vallen, soms zelfs twee, heb ik het idee (ik bedoel dus twee blondines). Want soms komen ze uit Zweden, dan weer uit Noorwegen. Uit andere landen behalve Nederland heb ik er geen gezien. Nee, ook niet uit België, om maar eens een willekeurigvoorbeeld te noemen.
Over onze avonduren vertel ik niks. Wil je onze avonturen volgen - Gran Canaria by day, een schitterend eiland - dan moet je omschakelen naar www.petersamuel.blogspot.com
Daar staan enkele plaatjes onder de titel Kukelores auf Gran Canaria. Gebruik de linker muisknop om er een dia-serie van te maken, dan kun je de tekst met een gerust hart overslaan. Nederlanders, Zweden, Noren, Finnen, IJslanders en Duitsers zijn van harte uitgenodigd om de beelden tot zich te nemen, blondines uit Laren (NH) en Vlaams België zijn hiervan om moverende redenen uitgesloten. Zij moeten zich tevreden stellen met opnames in en uit huiselijke kring.
Na Cuba in december 2012 enGran Canaria in januari 2013 wacht ons Mestreech (Maastricht) in februari 2013. Cuba kent Carnaval, Gran Canaria eveneens, in Maastricht gaan we preuven. Als dat geen herrlicher Fasching (?) wordt. Wij nodigen ter plaatse in ieder geval onze Limburgse vrienden Marian en Theo van harte uit, voor een Chateaubriand of anderszins naar keuze. Wel op de fiets komen, hè, Theo!
Viel Vergnügen, tot onze volgende trip.
Naar de legendarische toppen van Atlantis
Binnenkort geven wij ons Caribische avontuur een minstens even zonnig vervolg. Een van de Canarische eilanden, te weten Gran Canaria, heeft ons geroepen. Voorzo\'nverleiding zijn wij niet Oostindisch doof. Onze Duitse vrienden Michael en Renate overwinteren in de Atlantische oceaan op tweehonderd kilometerten westen van Afrika, voor ons een schöne aanleiding om \'op de koffie\' te gaan (vermoedelijk ook\'op de wijn\', \'op het bier\', niet \'op de rum\', alhoewel ...).
Het is vier uurtjes vliegen, een peulenschilletje vergeleken bij onze vorige vlucht naar Cuba. Bovendien kennen we de route, want deze aankomende trip brengt ons over de helft van de zeven bekendste Canarische eilanden. La Palma, La Gomera en Tenerife gingen voor, wie weet volgen vulkanische verrassingen alsLanzarote, Fuertaventura en het uiterst zuidwestelijk gelegen El Hierro ook nog eens. Naar de laatste moet ik dan mijn (water)fiets meetorsen, want ik meen dat daar geen vliegtuigen landen. Nou ja, dan roept de uitdaging van de triatlon ... zwemmen, lopen en (water)fietsen.
Nu eerst het veelzijdige paradijs Gran Canaria, waar weopnieuw van een winters zomerse zon kunnen genieten. In het subtropische klimaat komt de temperatuur er overdag in de winter nauwelijks onder de twintig graden Celsius, een beter verteerbare stoof dan de Cubaanse, die zelfs met regelmaat de dertig graden overschreed. Het zeewater schommelt rond negentien graden, wat op 1 januari j.l. bij ons thuis om de hoek (in de grijsgrauwe Noordzee) onhaalbare kaart was.
Wat gaan we doen? Zuerst vanuit het aan de zuidkust gelegen San Agustín onze bevriende Duitse buren begrüssen, und nachdem ... Vast luieren aan zee/ans Meer, trinken und essen (das gehört dazu), maar toch ook vasthet een of anderondernemen. Wandelen in het bergachtige achterland, waar we wellicht op de 1.949 meter hoge Pico de las Nieves met schneeballen kunnen werfen. Een vroegere grotwoning vande Guanches - de eerste bewoners - bezoeken, waarvaner nog een aantal in redelijke staat moetenzijn. Die lui wonen er al sinds tweeduizend vóór Christus, lange mensen met blond haar en blauwe ogen, dieal heel wat hebben moeten doorstaan, zoals gevechten op leven en dood met Spaanse veroveraars.
Een grappig toeval is de ontdekking dat Christoffel Columbus ons reisdoel Gran Canaria in 1492 uitkoos als vertrekpunt van zijn eerste ontdekkingsreis naar de \'Nieuwe Wereld\'. Want de herkenningsgrap voor ons is dat hij op deze reis onder andere Cuba heeft ontdekt. Waren wij hem toch mooi voor, met eerst Cuba ontdekken en (vlak) daarna pasGran Canaria.Misschien gaan wijinChristoffels museale huis - \'Casa de Colón\' - in hoofdstad Las Palmas op de koffie. Dat huis van Columbus ligt in het noordoosten,ietwat verom even langs te wippen. Maken we eer een dagje uit van, want Erna wil graag de oudste wijk van Las Palmas in. Die heet Vegueta. Deze wijk in het zuiden van de stad bestaat uit kleine straatjes met koloniale panden, die fraaie voorgevels laten zien (waar ik ook wel van houd). Natuurlijk stappen we de overdekte markthal binnen, vast de kathedraal van Santa Ana en vermoedelijk het Centro Atlántico de Arte Moderno.
Een tochtje door de hoge bergen - \'la Cumbre\' - zal ookinspannend genoeg zijn. Wat zekervoor de hand ligt, zijn de zandduinen van Maspalomas, die ieder jaar van vorm en van plaats veranderen. Deze \'wandelende duinen\' liggen op loopafstand van ons verblijf. Als we op onze badslippers flink doorstappen, kunnen wij ze inhalen, want hun tempo bedraagt ongeveer één meter per jaar naar het westen. We kunnen in dit duingebied net doen alsof we Henk de Velde zijn, die pas een trip door de woestijn achter de rug heeft. Henk met Touaregs, wij met Guanches door de zandduinen van anderhalve kilometer breed, liefst zes kilometer langs de kustlijn en niet minder dan twaalf meter hoog. Zodatwij ons ook in de Sahara kunnen wanen. Kameeltochten zijn in ieder geval mogelijk, al zie ik die nietErna besteed. Ik zie haar al mee schuddelen/nee schudden ...
Ons Spaans ophalen wordt een vast gegeven met onze Cubaanse ondergrond, al spreekt men op Gran Canaria met een tintje Castilliaans. Het badplaatsje Puerto de Mogán - traditioneel en schilderachtig -zal op onze route liggen. In het uiterste zuidwesten komen wij wellicht in Puerto de la Aldea, waar toeristen de boel (nog) niet overspoelen en waartoch de nodige traditionele tapasrestaurantjes zijn. Ook het meest idyllische strand van het eiland- playa de Güigüi (alleen de naam al) - laten we vermoedelijk niet aan onze neus voorbijgaan, al kost de wandeling er naar toe zeker 2,5 uur (Het alternatief voor de terugweg is per watertaxi).
De Spaanse keuken zullen wijnatuurlijk ook met regelmaat openen. Dagverse visgerechten van tonijn, inkt- en zwaardvis doen onze IJmuidense maag al watertanden, een uitdrukking met de Spaanse slag (zoals de lezer zal begrijpen). Op Gran Canaria is zo goed als geen veeteelt, slechts konijn staat veelvuldig op de menukaart. Kom daar in het NH-duin eens om. De lokale markten zullen ons met producten als dadels, honingrum, tropische vruchten en verschillende kazen verleiden. En daar zijn natuurlijk de tapas om de ingrediënten uit de Spaanse keuken aan een nadereinspectie te onderwerpen. Keuringsdienst van goede normen, zeden en waarden.
Waar wij Michael en Renate jaren geleden in Nieuw Zeeland in een helicoptervlucht bovenFox Glacierontmoetten, is het misschien een fantastische aanrader om samen met hen op dezelfde unieke manier van een adembenemend uitzicht in eenrondvlucht boven Gran Canaria te genieten.Islas Helicopteros biedt in ieder geval die mogelijkheid, wer weiss ...
Eén ding is zeker. Voor onze deur strekt zich het strand van San Agustín over zo\'n vijfhonderd meter uit. Het heeft minder fijn en donkerder zand dan de stranden van Maspalomas en Playa del Inglés, maar de uitdaging zit voor mij in hetblauw van de oceaan. Die is hier minder kalm, er zijn zelfs behoorlijke stromingen en golfslagen, dus is er geen sprake van massatoerisme, maar wél van een enormekans opblauwe plekken.
Rollebollen in de branding, ook op mijn bijna 67-ste! Wow.
Verhalen en plaatjes van en over Cuba
De bodem van de weergave over onze reis naar Cuba is gelegd. Wij hadden enkele dagen nodig om van de Caribische ervaring bij te komen. Of het lukt om een complete impressie in 2012 op het web te plaatsen, is de vraag. Maar waarom zou de terugblik in 2013 niet nog aangevuld mogen worden? Kijk dus af en toe nog maar eens op de mogelijk uitgebreide pagina\'s. Als je ten minste zin hebt ...
Houmijn blog www.petersamuel.blogspot.com (vooral december 2012, e.v.) in de gaten. Hetkan een inspiratie zijn om ook eens in het land van rum, salsa en sigaren langs te gaan, aldan niet met gemengde gevoelens. De zon schijnt er vrijwel altijd, maar het is zeker niet allemaal rozengeur en/of manenschijn.
Viva Cuba, a veces o siempre?
Over geld en respect in Cuba
Binnenkort gaan wij dus Tío Fidel de hand schudden. En wie weet Tía Tanja tijdens haar werkoverleg in Havanna. We hebben ons al een beetje voorbereid, lees maar:
Stel, je loopt door een bos en ontdekt plotseling een geldboom. Briefjes van vijftig euro aan de takken, wapperend in de wind. Op de grond liggen er drie. Wat doe je? Je raapt die briefjes op en schudt aan de boom. Er vallen er nog twee. Raap je die op, loop je ermee weg? Nee, je gaat door met schudden, harder en harder, tot er niets meer valt.
Zo beschouwen veel Cubanen de toeristen. Als geldbomen om aan te schudden. Valt er iets, laat je die boom niet met rust tot er echt niets meer uitvalt. Iemand iets geven om van dat ‘schudden\' af te komen,lijkt onsdus niet de juiste methode!
In Cuba bestaan ook valkuilen, niet alleen in de wegen. Je kunt worden opgelicht waar je bij staat. Iets subtieler werkt het ‘commissie\'-systeem. Andere vormen zijn quasi vergissingen, rekenfouten en ‘toeristenopslag\'. En natuurlijk doet zich helaas ook ‘gewone\' diefstal voor. Laten we oplichting eens voor het voetlicht halen. Cubanen kennen veel manieren om je een ‘oor aan te naaien\'. De manier waarop jij daarmee omgaat, bepaalt niet alleen een deel van de kosten van je vakantie, maar ook het respect dat je krijgt. Dat respect moet je namelijk verdienen.
‘Wij kennen een ervaren toerist, die Cuba al eerder bezocht en in Vinales, een pittoresk dorpje ten westen van Havana, neerstrijkt. Hij huurt een huisje op de ‘Campismo\', een soort camping voor Cubanen, waar een paar huisjes voor toeristen staan. Nog half in zijn jetlag verzonken, gaat hij naar de enige plek waar hij wat kan eten. Een restaurantje net buiten de poort van de Campismo. Op het terrasje ziet hij de ‘prehistorische muur\', een schilderij dat een hele bergwand beslaat. Zo lelijk dat het daarom mooi wordt. Hij vraagt aan de ober wat er op het menu staat. Het enige dat de camarero in huis heeft, zijn gebakken eieren, koffie en iets wat onze toerist niet begrijpt. Toch bestelt hij alle drie. Wat hij niet begrijpt, blijken crackertjes.
Met lange tanden kauwt hij de eieren met crackers. Hij slurpt zijn koffie en spoelt de hap naar binnen. Als hij om de rekening vraagt, komt de ober met een papiertje aanzetten, waarop 11,85 staat geschreven (CUC\'s, convertible peso\'s voor buitenlanders). De toerist kijkt de ober kritisch aan en maakt een wegwerpgebaar. Hij geeft het briefje terug en zegt dat hij een andere rekening wil. Luid protesterend loopt de ober weg en komt even later terug met een ander briefje, waarop een bedrag van 8,25 prijkt.
Het vertoonde ritueel herhaalt zich. De toerist verzoekt om een rekening, die hij wél bereid is te betalen. Even later landt een derde briefje op zijn tafel. Daarop ziet hij het getal 6. Met een woedende blik neemt de toerist de ober onder vuur (toneelspelen is op Cuba onderdeel van het bestaan), haalt vier CUC\'s uit zijn zak en deponeert deze luidruchtig op tafel. Bovendien wijst hij in de richting van de Campismo. 'Ik verblijf in hutje nummer twee (número dos). Als u met de betaling niet tevreden bent (no contento), moet u er maar iemand bij halen, liefst politie (policía)!'. Vervolgens stapt de toerist op. De ober roept hem nog wat dingen na, die hij niet verstaat. Op zijn gemak kuiert hij naar zijn hutje.
Een paar uur later heeft de toerist weer trek in koffie. Er is slechts één plek, waar hij die kan krijgen. Hij loopt dus naar het restaurant, gaat op hetzelfde terrasje zitten, met hetzelfde lelijke en toch mooie uitzicht, en bestelt bij dezelfde ober - die inmiddels weer heel vriendelijk is - een kopje koffie (un café). De tourist gaat een stukje in een boek lezen, nuttigt ondertussen zijn koffie en vraagt vervolgens om de rekening (la cuenta, por favor). De ober wil echter van geen rekening weten! Integendeel. Hij brengt nog een koffie en zet zich naast de toerist voor een babbel. Met handen en voeten gaat het over Cuba, over Cubanen en buitenlandse toeristen, over het weer (el tiempo) en over de lelijke, mooie muur voor hun neus.
'U heeft mijn respect verdiend', besluit de ober hun kletspraat. 'U moest eens weten hoeveel domme ‘Yuma\'s\' zich hier laten tillen. Dan heb je als Cubaan toch geen keuze (selección)! ...'
De Cubanen hebben meestal geluk, want zij hoeven die keuze ook niet te maken. De meeste buitenlanders laten zich met plezier tillen. Als debutanten in de Caribenproberen wij daar niet bij te horen. Wij zullen proberen vriendschap (amistad) met de obers te sluiten. En met de policía, met taxichauffeurs, met portiers, met kruiers. Met als basis het respect (respeto), dat we zelf moeten verdienen.
De term ‘besteedbaar inkomen\' is in Cuba een contradictio in terminus, een tegenspraak in zichzelf. Officieel bestaat het begrip gewoon niet. Het gehele officiële inkomen van elke Cubaan gaat op aan hun eerste levensbehoeften, hun spaarquote is nul. Slechts weinig Cubanen beschikken over een bankrekening, terwijl er altijd lange rijen voor de banken staan om salaris en pensioencheques te innen. De CUC (peso voor toeristen) is zwaar overgewaardeerd, de MN (peso voor Cubanen) is waardeloos als het op koopkracht aankomt.
Cuba kent, als gesteld, twee valuta. De CUC, waar je als toerist voornamelijk mee betaalt, en het nationale geld (Moneda Nacional, MN). CUC en MN worden beide peso genoemd, al noemen Cubanen de CUC (spreek uit: koek) ook nog wel eens dollar. Beide munteenheden worden met een dollarteken aangegeven, de MN-peso met één streepje en de CUC met twee streepjes schuins door de S. Dat is om het overzichtelijk te maken, geloof ik.
Je kocht voorheen 24 pesosmet een dollar, maar betalen met dollars is niet meer toegestaan. Vandaag de dag vragen Cubanen om euro\'s. Als je een peso (CUC) wilt kopen met MN-peso\'s, dan betaal je er 25. De Cubanen snappen dit prima, maar voor ons kan het verwarrend zijn. Samengevat luidt de les: 1 CUC = 25 MN. Nu nog leren hoe het diverse geld eruit ziet en wie er op staat afgebeeld. Ik heb een vermoeden. Dat looptvan El Jefe Comandante Fidel via Compañero Ernesto ‘Che\' Guevara tot mogelijk Héroe Nacional José Martí ...
Het lijkt in ieder geval een goed idee een aantal MN-peso\'s op zak te hebben. Gaan we euro\'s in CUC\'s wisselen, dan kopen we ookmet wat CUC\'s een stapeltje MN-peso\'s. Daarmee kunnen we zelf gebakken koekjes, pinda\'s of andere lekkernijen op straat kopen, of heerlijke maaltijden bij cafetarias nuttigen. Of we kopen er - vooral voor Erna! - tropisch fruit voor. Groenten op de markt kan ook. We kunnen er indien nodigopenbaar vervoer mee betalen. En dan lijkt dat allemaal zowat gratis! Want met MN-peso\'s eet je een complete maaltijd voor pakweg 90 Eurocent, ga je de bioscoop in voor 7 en eet je een ijsje voor 8 cent. Ten minste, als je de weg een beetje weet te vinden ...
Zullen wij onze weg met respect tussen het geld van de Cubanen weten te vinden? Veramos! We gaan met de Cubanen in ieder geval niet over het in ons land befaamde H-woord bakkeleien (bacalaoen). Hypotheken kent men in Cuba namelijk niet. Leningen zijn er wel te krijgen (voor als de koelkast kapot gaat, bijvoorbeeld), maar dat is een zeer langdurig, bureaucratisch proces. Volgens het Internationaal Monetair Fonds is Cuba failliet.
Gelukkig zijn de Cubanen het met het IMF niet eens en leven ze vrolijk door. Wij ook.