Super stormloop

Vorige week was Sandy in aantocht, de super storm met verwoestende uitwerking. Bij de naam moest ik denken aan Saturday ‘s Night Fever en Grease. John Travolta's song over zijn Sandy dateert van drie decennia geleden. Rond die tijd zwoegde ik mij op New Yorks asfalt te pletter in het circuit, dat enorme furore maakte. Die furore stormt nog altijd. Het ‘Journaal' van afgelopen week toonde ettelijke Hollandse fanaten, die ook zo snel mogelijk 42.195 meter te voet als een orkaan door New York wilden stormen. Enkele dagen voor het startschot arriveerde Sandy aan de noordoostkust van de Verenigde Staten. Tientallen doden, straten en metro blank, hele huizen weggespoeld ...

Burgemeester Bloemenberg van de City of New York reageerde onmiddellijk. 'NYC Marathon 2012 gaat door. This is America', oreerde hij stoer. Ik keek mijn vriendin aan. 'Je moet wel durven. Zo'n ramp en dan een hardloopfeest houden. Dat moest verboden worden!'. Mensen huilden in shock bij hun verdwenen huis. En erger. Ik moest er niet aan denken. Wij hadden in ons Noord-Hollandse laagland flinke zuidwesters achter de kiezen, gepaard met stevige regenval. Lekkage aan ons dak liet ons stevig balen. Maar wat stelde dat nou voor bij het zien van de overzeese beelden? Nou ja, een nieuw dak met alles erop en eraan als kostbare oplossing. Anders zouden wij in ons oude stulpje bij nieuwe stormlopen steeds dezelfde narigheid ontmoeten.

Zaterdagochtend, vlak voor de start, lees ik op Teletekst dat NYC Marathon 2012 is afgelast. Edwin van der Sar, Leontien van Moorsel en vele anderen kunnen onverrichterzake huiswaarts keren. Maanden voor niets getraind, vast een stevige teleurstelling. De effecten van de stormloop ter plaatse zijn echter vele malen ernstiger. Zoals het vernieuwen van ons dak een peulenschilletje is vergeleken bij de miljoenen schade in Staten Island, zo valt de teleurstelling van die horde hardlopers als peanuts in het niet vergeleken bij de opgelopen trauma's van vele inwoners in en rond de USA-metropool. Mijn advies: 'Niet jammeren als sporter, gewoon doortrainen en volgend jaar een nieuwe poging wagen. Als het hoofd onder het hollen leeg is, overdenk dan maar wat de slachtoffers moeten doorstaan, die schade hebben geleden'.

Volgend jaar hoop ik met droge ogen onder een nieuw dak op de buis naar NYC Marathon 2013 te kunnen kijken. Edwin en Leontien in een hoofdrol. Onder het gezag van een nieuwe burgemeester. Zonder super storm aldaar, zonder zuidwester alhier.

(NB. Wil je ons nieuwe dak zien, kijk dan op de elfde van de elfde op www.petersamuel.blogspot.com)

Torenstad Zutphen in fraaie herfstbeelden

Ons najaarsbezoek aan Hanzestad Zutphen is achter de rug. Wij hebben genoten van een aantrekkelijk stadje. Het weekeinde bood ons mooi weer, wat het plezier nog meer vergrootte.

Wil je de beelden bekijken, neem dan even de tijd en schakel over naar: www.petersamuel.blogspot.com

Zoals bekend kun je met de linkermuisknop klikkend op een foto de hele reeks zonder tekst bekijken. 't Is maar dat je het weet. Gauw kijken en meegenieten.

Erop uit in Zutphen

Binnenkort sporen wij er even tussenuit naar Hanzestad Zutphen, in het noorden van Gelderland gelegen aan de IJssel, aan de monding van de Berkel. Het ook wel Torenstad genoemde stadje - onder meer Drogenapstoren, Wijnhuistoren, Bourgonjetoren -van bijna vijftigduizend inwoners kent een geschiedenis van meer dan zeventienhonderd jaar.

We moeten nog even overdenken wat we vanuit het stadscentrum in korte tijd - weekendje - kunnen gaan doen. Een Koldertocht langs café De Dwaasheid? De mogelijkheid om een hilarische ontdekkingstocht te makenbestaat. Je kunt onder leiding van een acteur of actrice een ludieke stadswandeling door de binnenstad maken. Lekker veel lachen met een vrolijke stadsgids, die een hoop interessante, historische, en voor niks een hoop overbodige informatie rondstrooit.

We kunnen ook gewoon zelfstandig gaan happen en stappen. Wandelend door de binnenstad voor een uitgebreide culinaire kennismaking, daar hebben wij geen deskundige gids bij nodig. Onze wegvan voorgerecht langs hoofdgerecht naar dessert vinden wij zonder twijfel. We zullen daarbij de Sint Walburgiskerk met zijn muurschilderingen, gothische kaarsenkroon en koperen doopvont, ende openbare bibliotheek De Librije met zijn collectie oude boeken uit vijftiende en zestiende eeuw vast niet overslaan. Ook zijn in Zutphen diverse galerietjes gevestigd. Voilá ...

Even naar Zutphen, we kijken ernaar uit!

Rijk leven in Drenthe bekroond

Ons traditionele uitstapje naar Drenthe zit er weer op, ons bezoek aan belevenissen Boomkroonpad enambachtendorp Orvelte is weer achter de rug. Opnieuw was het in alle opzichten voluitgenieten, mede door het voortreffelijke onderkomen in het hartje van Hunebedden Hoofdstad Borger.

Het is nu veel te warm, maar voor straks, als het ongetwijfeldweer eens gaat regenen, heb ik ons rijke weekeind-leven in Drenthe in beeld gebracht. Plaatjes kijken en - indien op prijs gesteld -wat lezen over die mooie provincie, waar je veel meer dan vier dagen zou kunnen fietsen, wordt jullie aangeboden vanuit een tropisch Limmen. Datfietsen door het Drentse landga ik beslisteen andere keer nog wel eens doen. Zeker weten.

Voor nu: zap naar www.petersamuel.blogspot.com en je beleeft Drenthe op hoog niveau!

Kroon op ons pad

Onze traditie krijgt op korte termijn midden op de Hondsrugzijn welverdiende bekroning. Corien, Erna en ik gaan een blik werpen in de boswachterij van Staatsbosbeheer in de omgeving van Borger (Drenthe). Wij willen ervan genieten, sterker, wij willen op hoog niveau genieten. Deden Erna en ik zo'n stapdown under al eens(top-tree-walk van Walpole, ZW- Australië en dieop Tasmanië), dit keergidst Corien ons in de bijzondere wandeling tussen de boomtoppen van Buitencentrum Boomkroonpad aan de Steenhopenweg 4 in Drouwen (Borger), die zij al eens maakte. Over een lengte van 125 meter op zo'n 25 meter boven de grond gaan wij (met rugzakje) het bos vanuit een heel ander perspectief dan het alledaagse ervaren. Okee, het is niet op Ozzie-jarrah-of-karri-bomenhoogte van zestig tot tachtig meter (kangoeroes mochten ons niet kunnen aanvallen, you know), maar toch ...

Onze Drentse wandeling begint metde indringende vraag 'Wie is de mol?'. Als daar dus maar geen ongelukken van komen, ha ha.Een start met ondergrondse dierenverhalen ineen worteltunnel is weer eens een gans andere fabeldan de uitleg van de tandarts over een bew(h)andeling vanhet wortelkanaal. Doorhet interieur vaneen boomstam - alsof we het binnenstevan een didgeridoo willen oppoetsen - klimmen we omhoog en transgenderen ons elk van een'blinde gravermet zachte vacht en kolenschopjes' tot een'eikels knagende, nerveuze vaandelstaartdrager'.

Het weer in ons heerlijke landje is natuurlijk bepalend voor wat we verder gaan doen. Vanaf het Boomkroonpad starten diverse wandelroutes op beganegrondniveau, variërend van drie tot zestieneneenhalve kilometer. Dus naast mol en eekhoorn zullen we stellig nog meer faunavertegenwoordigers tussen de steenhopen, in de bossen en langs heide en vennen tegenkomen.

In ieder geval staat de voordeur aan de hartelijkeHoofdstraat in Borger gastvrijvoor ons open. Een HH-Open-Deur, ha ha.

Limmen-Leens-Loppersum-Leermens-Lelystad-Limmen

Ja ja, het was me het tochtje wel, ellenlang. Omdat het weer nog steeds tegen zit - in augustus wordt het pas tropisch - wil ik leesliefhebbers en mensen die mogelijk aan een vakantie-doe-boek toe zijn, hoe vervelend ook, wijzen op mijn lees- en kijkwebsite www.petersamuel.blogspot.com . Ook als je deze al hebt bekeken, kan ik zeggen dathet verhaal over mijn langdradigefietstocht nu pas compleet in lettergeuren en beeldkleuren is vastgelegd. Ik weet dat het ellenlange adem kost om het geheel door te ploeteren. Maar zeg nou zelf, als het plenst van de regen, is het toch een verademing om wat te lezen en/of te recenseren te hebben?

Ut hoef nie, ut mach. Afijn, kijk zelluf maar. Hai is om Leerms kommen, o zo.

Hai is om Leerms kommen

Hoi, hoi

Om jullie op de hoogte te houden: de foto's van mijn fietstocht naar Leermens v.v. staan op mijn blog www.petersamuel.blogspot.com

Het geschreven verhaal voeg ik later in. Je weet, hanteer de linker muisknop op een foto en je hebt een fraaie diaserie voor je neus (vind ik). Veel plezier.

Wie een keer een rondje wil meefietsen, mag effe belle.

Ketelbinkie trapte over Ketelbrug over Ketelmeer naar Ketelhaven

Ketelbinkie is gek. Knettergek. Hij trapfietste naar het Hoge Noorden en terug. En hij is nog thuisgekomen ook. Ruim 520 kilometers in vijf dagen, de laatste dag - de zwaarste - liefst 155.

's Ochtends om half negen na een ontbijt aan het water in Giethoorn vertrokken, het grootste deel van de traprit tomeloze west tot zuidwesten tegenwind, en 's avonds om half acht bij zijn niet-fiets-maatje Erna erna in Limmen aangebeld. 'Daar ben ik weer! Ik hebbij de Vomareen biertje gekocht. Droge strot, niet te geloven!'.

In Flevoland een fietsafslag gemist, waardoor een heerlijke 25 tot 30 kilometers langeomweg via Ketelhaven, Dronten en Swifterband, een niet thuis zijnde nicht Ria in Lelystad, de nodige extra zadeltijd kostten (wat is zadelpijn?; wie het weet mag het zeggen; ik heb een idee).

YES, 't was (fiets)avontuur. Nederland is mooi. Veel Nederlanders wonen mooi, zelfs erg mooi (velen ook niet, natuurlijk). Nederland is niet vol. Het westen, de randstad is vol (helaas). Na de stilte van de vérweg-omgeving valt de herrie van de thuisomgeving weer op je. Tjeempie, wat heeft Nederland nog een mooie plekkies. In Friesland, in Groningen, in Drenthe, in Overijssel, in Flevoland (en in de N.O.P.) en toch zeker ook (nog) in Noord-Holland.

Pijn in mijn zadelkont, maar blij om van dit doldwaze avontuur weer thuis te zijn. Aan 155 km op één dag moet je nóóit beginnen, gekkenwerk. Toch is het gek om thuis te zeggen - met de fiets in de hand - vanmorgen zat ik nog in alle rust in Giethoorn aan het ontbijt. Drie jonge ooievaars klepperden op hun eigen wijze erop los, de muggen bezochten mij erop los, maar het was toch effe een gans andere wereld erop los(ganzen waren er ook, zelfs met jongen, oppassen dus).

Nou ja, ik heb het weer gehad. Morgen het gewone leven weer oppakken. Boodschappen doen en schilderwerk aan ons huisje uit de jaren zestig. Maar jee o jee, zo'n boerderij met rieten dak of zo'n ander aantrekkelijk onderkomen - strak in de verf - dat in de onbewoonde wereldver van de buren (af)gelegen is ... tja, tja, tja, ik heb ze gezien.

Maar ja, in de winter is dat ook niks. Dan slaap je erin in, of zoiets. Ik houd het nu even voor gezien. Maar wiemijn fietsrit beeldendvolgen wil: mijn cameraheeft het onderweg begeven. Helaas. Degemaakte en toonbare foto's zijn te genieten op mijn andere adres: www. petersamuel. blogspot.com (ik ga er zo snel mogelijk mee aan de slag!). Kijken dus, en de fietsgroeten, hoi, moi, toi toi toi.