Hi guys, how are you today

Waar wij ook komen, winkel, motel, restaurant, museum, overal is het: ' Hi guys, how are you today?' Dan kan je toch moeilijk zeggen: ' I'm a little crabby today, isn't it?' De New Englanders zijn alom even vriendelijk, en ook zij uit een andere VS-staat. Hi guys, maar ik ga ze niet uitleggen dat Erna een meisje is, ha ha.

Iedere ochtend na Boston tot nu toe voelen we ons cool-as-a-moose (=eland). We komen vroegtijdig op temperatuur voor de volgende stap in ons avontuur. Met het ophalen van onze huurauto bij Budget begon het. We kregen een limousine of een SUV aangeboden, maar verkozen a little car. Nou, dat is ons Chevroletje niet bepaald. Wel een heerlijk, spierwit autootje met leren banken en wat niet meer. We zoeven er heel relaxt mee over provinciale ' blauwe' wegen, we mijden de highways in ieder geval. Geen haast, no worries, alleen de aanlegplaats voor de volgende nacht houdt ons (en onze portemo...wallet) bezig.

Met de auto maakten we onmiddellijk een mooi ' rondje oceaan-route' langs de wateren rond Gloucester. De eerste stop was in Salem (so I said ' Salem Aleikum' ), toeristisch bekend als heksendorpje, in de 17e eeuw het toneel van beruchte heksenprocessen.

Na zo'n 110 miles legden we in Wells' Moody Motel aan voor onze eerste nacht na Boston. Onze nummerplaats van de auto is uit CT oftewel Connecticut, it says 791.YAM, yammi, yammi dus.

Vanuit Wells kwamen we in Kennebunkport, om Bush sr. een hand te geven. Helaas, hij was niet op vakantie.

Portland gaf ons gelegenheid het Museum of Arts te bewonderen, zoals we daar ook door de Old Port rondliepen onder een heetgebakerd zonnetje. Vervolgens wilde Erna dolgraag in Bowdoin College (te Brunswick) naar een expositie van Edward Hopper. Ik kon daar moeilijk bezwaar tegen inbrengen, want de toegang was free. Unbelievable but true. Het was zeker de moeite waard (zoals Erna mij nu aanvult; groot gelijk, Ernie).

Geslapen hebben we daarna in Rockport, waar Alex en Siobh'an, twee ' lieve' Ieren hun Claddagh Motel & Suite runnen. Siobh'an was/is gek van Cruyff en Gullit, dus gespreksstof te over. Hij zette zelfs een Iers getinte song over Amster- en Rotterdam op (Engelstalig), maar we moesten hem teleurstellen. We hadden het lied nog nooit gehoord. Daarna lekker garnalen gegeten bij Denny's, en het was nog zeer betaalbaar ook.

Nu is het woensdag 28 september, 16.30 uur, en we zitten in Bar Harbor voor twee nachten. Onderweg hierheen hebben we Camden, een van de attractiefste kustplaatsen van New England, aangedaan, waar kunstenaars en galeriehouders de juiste sfeer hebben gevonden. Bovendien is daar een drukbezochte jachthaven met onder meer windjammers (tweemasters).

In Ellsworth dronken we koffie in het 7-Artist-Center, waar een gemoedelijke, alternatieve sfeer heerste.

We zitten op ons gemak in de bieb van Bar Harbor - 30 minuutjes internet time - en hebben zojuist ons wasje gedaan (d.w.z. Erna, want ik heb er weinig tot geen verstand van, ha ha, wat een goede smoes, h'e?). Bar Harbor (4.500 inwoners) was eind 19e, begin 20ste eeuw het geliefdste vakantieoord van miljonairs, reden waarom wij er pas begin 21ste eeuw heengingen. De brand die in 1947 deze plaats verwoestte, maakte aan de glorietijd een einde, maar wij vinden dat de behuizing hier nog best om aan te zien is. Hoewel er van de luxueuze hotels en vakantiehuizen van de families Astor en Rockefeller maar enkele bewaard zijn gebleven.

Zo, nu op weg naar vermaak en straks een hapje eten in Bar Harbor (het zal wel weer lobster worden, denk ik, we moeten oppassen dat het niet gaat tegenstaan). Eerst even wat rondkijken, het zonnetje schijnt, dus we zeggen nu allebei na 33,5 minuten: 'See you, bye'.

Het kloppende hart van Boston

De rest van de zondag hebben we wel besteed. Volgens Erna was het zeker 27 graden C., het was in ieder geval plakkerig weer, maar wandelen door Boston Common (het Vondelpark) en het naastgelegen Public Park is voor menigeen een zondagse bezigheid. Overigens nog steeds in een heerlijke ontspannen sfeer. Daarna pikten we de wijk Beacon (of Beacon Hill) die bekend staat om zijn straten met ' kinderhoofdjes' , fraaie voorgevels van de bakstenen huizen en straatlantaarn op gas (ze branden gewoon ook overdag).

Uiteraard pikten we de rode draad weer op en kwamen door het kloppende hart van Boston. Veel mensen op de been, genoeglijk toeven dus als je je een beetje op de ' zijpaden' begeeft. Straatartiesten, filmopnamen voor een politiefilm en de wielerronde van Boston die langsscheurde in regelmatige, korte rondjes. Zie je wel dat fietsen hier steeds populairder wordt!

Om de lekkere trek te stillen stapten we de Ierse pub Kitty O'Shea's binnen, in de richting van de haven, waar Erna - die zich kranig hersteld heeft - weer graag naar toe wilde. Ieder een stevige Caesar Salad genomen om er weer tegen te kunnen. En ik twee ' Samuels' met witte kraag, lekker geprijsd, om loodzware benen van te krijgen.

Via Battery Wharf en langs de BBC (Boston Best Cruises)kwamen we door een drukbevolkte, gezellig aandoende, Italiaans getinte wijk, met veel kroegjes en restaurantjes, waar het zeer levendig was en veel genuttigd werd. Rond half zes zitten ze er al volop te eten!

Daarna raakten we verzeild tussen grote groepen gelovigen die de Old North Churh, onderdeel van de Freedom Trail, aandeden. Niks voor ons, we maakten buiten de kerk rechtsomkeert, en deden onze oordopjes in bij de ge'inspireerde christelijke ' opera'-zanger, die bij debelendende vijver onder de bomen op zijn manier een aria weggaf. Voor ons hoeven zulke dingen niet echt, maar och, de fors uit de kluien gewassen man met paardenstaart deed wel zijn uiterste best. In de USA moet je iedereen zijn vrijheid laten, nietwaar? Live free or die, o nee, zo heet het op de autonummerbordenvan de staatNew Hampshire. Boston ligt in Massachussets, die staat heet ' The state of Spirit'. Vandaar die spirituele zangerd natuurlijk.

We zijn het Paul Reverse House gepasseerd, ook aan de ' rode lijn' gelegen, niet binnengetreden, veel te druk. Je moet steeds keuzes maken, vooral de goede, en we moesten ook nog een flink eindje te voet om uiteindelijk bij ons vertrouwde metrostation in Park Street te komen.

Het allerverste deel van de Freedom Trail hebben we dus gelaten voor wat het was/is: veel te ver. Die genoemde vier kilometer klopt ook zeker niet, het is beslist meer. Vanuit de verte zagen we trouwens wel de gedenkzuil van het Bunker Hill Monument en de drie masten van de driemaster (da's logisch, h`e?) USS Constitution.

Eenmaal thuis in ons Holiday Inn Express-nestje werkten we met genoegen belegde broodjes, een glaasje wijn en een flink glas water naar binnen. We gingen vroegtijdig onze laatste Bostonian nacht in.

Morgen (op dit moment dus) roept de huurauto ergens in de buurt van het vliegveld (dat wordt dus weer met koffer en tas sjouwen, en creditcard bij de hand houden, ha ha). We hebben uitgevogeld dat we de eerste autodag niet al te ver gaan - lijkt ons verstandig, de leeftijd, h`e - en beogen naar Salem (heksendorp) en Gloucester (haventje aan zee) te gaan.

Of we er dan ook in slagen om met dezelfde regelmaat en zo uitgebreid te berichten, is aan mijn grote twijfel onderhevig. Er moet immers kaartgelezen worden(Erna in charge), gestuurd, gegast (niet te hard, hoge boetes) en geremd (Peter met z'n rechtervoet en de automaat), eethuisjes ontdekt enovernachtingsplekjes opgezocht. Druk, druk, druk in een tot nu toe spannende, enerverende, inspannende, maar zeker indrukwekkend geslaagde vakantie.

De grote vraag voor jullie: hebben ze overal in de VS vrij toegankelijke computters met internetverbinding? Zo ja,blijf dan lekker meereizen!!!

See you, bye, healthy Ernie and Samuel Peter

All Art Has Been Contemporary

Op zaterdagavond laat wilde ik vanuit Boston vervolgens nog berichten dat de stad naast kenmerken uit het verleden zeker ook een modern en aktueel aanzien heeft. Jullie moeten als Hollanders weten dat in het straatbeeld zelfs de fiets een normaal verschijnsel begint te worden. Toch zullen de tweewielers flink aangepaste zadels moeten krijgen met al die oversized Amerikanen om ons heen, I'm sorry to say so.

Nog even overBostons verleden:geen stad in de VS heeft zoveel gedenkplaatsen die aan de Amerikaanse Revolutie refereren als Boston. Het idee voor de rode-lijn-stadsroute dateert van kort na de tweede wereldoorlog. Van Boston Common via Faneuil Hall en de Old North Church naar Bunker Hill beslaat zo'n vier kilometer.

Wij waren eens down under in Queensland, Australia, waar we urenmet de camper over dirt-roads (rode stuifgrond) door de bush bush (outback) reden om uiteindelijk in het minigehucht met de sprankelende naam '1770' te arriveren. Ik geloof met tien of twaalf inwoners en amper voorzieningen. Hierop onze huidige plek, ook historisch dus, raakte in 1770 een burger in een handgemeen met een Britse wachtpost voor het Old State House. Omstanders kwamen de Amerikaan te hulp door sneeuwballen naar de inmiddels gearriveerde soldaten te gooien. Deze schermutseling liep volledig uit de hand toen er vervolgens een compleet Brits regiment tegenover de opstandelingen kwam te staan.

Toen vervolgens - zo wil het verhaal - de zeer waarschijnlijk verkeerd verstane opdracht ' Open het vuur!' werd uitgevoerd, ontstond een bloedbad waarbij vijf Amerikanen werden gedood en een zestal andere gewond raakte. Bij de rechtzaak die hierop volgde, onderstreepte Samuel Adams - een verre achterachterneef van Samuel Peter - dat het belang van deze zaak niet in het aantal slachtoffers lag, maar in het feit dat gewone burgers zich tegen de Britse bezetting verzetten ...

Onze Saturday Night Fever in Bostonspeelde zich af bij Quincy Market, een overdekte markthal met een uiteenlopend aanbod aan voedsel (Amerikanen eten en drinken wat af, as you know). Aan weerskanten van deze Market bevinden zich tevens North en South Market, zeg maar een waar eet- en winkelmekka. De hele omgeving is uiterst levendig, met plezier wandel je er rond en geef je je ogen de kost, ha ha. Cafeetjes volop, waar je op de borden op de tafels de geroemde lobster met alles erop en eraan ontwaart. Wij zagen dat, likten onze vingers en besloten ons bescheiden op te stellen. Er wachten ons immers nog bezoeken aan kustplekken als Portland, Bar Harbor en Cape Cod. Ook daar verwachten wij, al eerder gezegd, lobster, lobster en lobster. MET ALLES EROP EN ERAAN, for sure!!!

Ik meldde al boven dit verhaal: All Art Has Been Contemporary. Een wijsheid uit de mond van een ex-voetballer, een waarheid als een koe, nietwaar?

Op deze zondagochtend 25 september gingen wij na een genoeglijk ontbijt (zoals thuis op zondag met cerials, hmmm zo lekker) meteen op stap om om tien uur a.m. de opening van het M.F.A., het Museum of Fine Arts, bij te wonen. Geen offici'ele, maar een gewoon gebruikelijke opening(sklok). Inderdaad piepte en knarste de Green Line-metro ons door de undergroundcurves naar de juiste bestemming. Een op het oog Amerikaans echtpaar even verderop in het metrostel schatten wij ook op museumbezoeker in. We were right. Bij het uitstappen raakten we met elkaar aan de knauw. 'We're from Kansas City, where you're from?'. Hij, want hij was aan het woord, sjeekte ons de hand en stelde zich voor. Een echte Amerikaan, zoals ook Erna constateerde. Zeg maar gerust een echte yank, vulde ik aan.

Jackbedoelde het goed met zijn volle aandacht op ons gericht, hijkon alleen niet wetendat wij zulk geknauw pas na een lekkere kop koffie minder vermoeiend vonden. We vingen nog op dat hij met zijn vrouw rond Cape Cod en Martha's Vineyard had gefietst! Ik zei toch, je ziet steeds meer fietsers in Boston. Op gepaste wijze namen wij wat afstand onder de noemer ' We zien elkaar straks vast in het museum' .

Het enorme gebouw zag er van buiten al groots uit. Op het gazon voor de entree stond een indiaan op de uitkijk. En het was/is genieten in dit prachtige museum met z'n perfecte sfeer. Het deed ons aan het Prado in Madrid denken, dezelfde atmosfeer. Erna raakte verrukt van de Amerikaanse moderne kunst, met genoemde Edward Hopper. In haar voetspoor hopperdehopte ik getrouw achter haar aan.

Met genoegen genoot ik van de pauze in het Garden Cafeteria, waar we elkmet een flinke bekerkoffie `a la Star Bucks en een overheerlijke, droge browny bij sticky omstandigheden onder hetzonnetje in de Calderwood Courtyard wat bijkwamen.

Opeens zag Erna een bijzonder vogeltje, een slag groter dan de diverse musjes die de etensrestjes opruimden. 'Wat zou dat er vooreentje zijn?', vroeg ze mij. Als deskundig ornitoloog grapte ik direct: 'Die daar? O, dat is een grootborstje'. Ik liet de t of de d in het midden. Erna verslikte zich bijna in haar browny.

(So far so good, we 'll see what to do the rest of the day).

Opnieuw was daar Charlie!

Het liep zaterdag toch anders. Het werd droog en zelfs het zonnetje liet zich zien. Alleen voelde Erna zich niet fit genoeg om meteen al de deur uit te gaan. Ik ging dus als spion vooruit om het vrijheidspad ook voor haar te effenen. Jeetjemina, 's ochtends om half negen stonden er al lange rijen mensen (onder andere veel Chinezen, viel mij op) bij Boston Common - zeg maar een soort Vondelpark - geduldig te wachten op de voedsel- en kledingverstrekking. Zal ik wel/niet een foto kunnen maken? Stiekempjes op een beetje afstand gedaan, je schaamt je daar toch wat voor, om de armoede van een ander in beeld te brengen. Een ander? Tientallen, misschien wel een paar honderd zul je bedoelen, Samuel.

Zaterdagmiddag en -avond hebben we gelukkig samen - Erna was weer redelijk opgeknapt - Boston kunnen verkennen. De lange rijen armoedzaaiers waren verdwenen. Stoer wees ik Erna de weg van de Freedom Trail met behulp van de hier en daar verdwenen rode lijn, die het parcours door de stad markeert. Het was nu toch een stuk drukker, maar even goed heerlijk relaxt.

Toen de avondschemering inviel, arriveerden we bij Long Wharf, een onderdeel van de HarborWalk langs Bostons havens dat in totaal liefst 75 kilometer lang is. Wij zijn van nature joggers, geen sjokkers, maar deze totaalafstand ging ons dus iets te ver. Heerlijk weertje, prachtige kleuren in de wolken, waarachter de zon langzaam verdween. Ook wandelden we langs chique party's op schepen waarop de rijke(re)n zich in lange rijen vermaakten. Hoezo contrasten?

Boston is de grootste stad van New England met de oudste koloniale wortels. De talrijke bakstenen huizen doen Europees aan, maar hoogbouw en infrastruktuur maken het onmiskenbaar tot een Amerikaanse stad met een mooie ligging aan een baai en een fraaie skyline. De stad wordt beschouwd als de plaats waar Amerika is ontstaan. Hier laaiden immers de conflicten met moederland Engeland hoog op, een strijd die uiteindelijk tot de onafhankelijkheid van de kolonie leidde. 's Ochtends vertelde een gids in koloniale kledij mij dit verhaal, in zijn poging om mij tot een gegidste TrailWalk te verleiden. Hij kon niet weten dat ik van groepsverbanden niet zo gediend ben, maar het leidde niet tot een conflict tussen ons.

Ik ontdekte onderweg het verhaal van de talrijke Ierse immigranten, die door de slechte aardappeloogsten (Great Famine) in Ierland tussen 1845 en 1848 een grote hongersnood doormaakten. Een van hun Amerikaanse nazaten was John F. Kennedy.

Boston heeft als eerste in het machtige land een metronetwerk aangelegd. De eerste ondergrondse wagons reden hier in 1897. In dat jaaropende de Green Line, ook nu nog de hoofdlijn waarop de treinen zich schuddend en zuchtend een weg door de ondergrondse krochten banen. Soms moeten zelfs scherpe bochten worden genomen, een gedachte waarop wij ons voor ons zondag voorgenomen bezoek aan het Museum of Fine Arts gedegen voorbereidden. We zagen ons al schuinhangend door de donkere spelonken van Boston scheuren, piepend, yellend, elkaar vastgrijpend.

Andere metrolijnen - wij benutten enkele keren de Red Line, van station Andrew via Broadway naar Park Street - zijn beduidend gestroomlijnder, hoewel nergens supersnel.

De kaartjes heetten CharlieTicket en CharlieCard. Aan de westkust kwamen wij in een vorige reis al eens een behulpzame Charlie tegen, deze aan de oostkust is genoemd naar de M.T.A. Song die het Kingston Trio in 1959 op de plaat zette. De tekst van het liedje was een aanklacht tegen de stijgende openbaarvervoerprijzen. Het beschrijfteen reiziger Charlie, die nooit van zijn ritje terugkeerde omdat hij de op sommige plaatsen berekende exit fare niet kon betalen.

Omdat Charlie geen geld had om de trein te verlaten, rijdt hij nog altijd heen en weer. Elke dag om kwart over twee brengt zijn vrouw hem zijn lunchpakketje door het raam op het station van Government Center, voorheen Scollay Station, destijds een rosse buurt. Wij stonden erbij en we keken ernaar ...

This is (not) America!

Vrijdag 23 september, United States: here we are, in Boston. We hebben 7 1/2 uur in de lucht gehangen, in die van de stratosfeer, die van ons zelf en die van anderen.Eindelijk mogenwe de door US-douane-beambten bewaakte zone voor non-US-inwoners betreden.

J...-C...-Superstar, ellenlange rijen met traag voortschuifelende tweevoeters, die ingehouden geduldig aan hun plicht voldoen. Alleen de babies in de rij houden zich niet in, dat deden ze in het vliegtuig ook al niet. Meer dan een uur schuifelen we voort en mogen dan een beambte aan de balie recht in de ogen kijken. Hij stelt ons diverse vragen, waarop voor het merendeel met nee wordt geantwoord, ook al heeft Erna nog wat appels in haar koffer (staat een stevige boete op, wordt gezegd). We moeten al onze vingers printen, links vier tegelijk, dan de l.duim, rechtsook vier tegelijk en vervolgens de r.duim. Ik vind het om te lachen, maar dat mag niet: ik moet op de foto. Voorhoofd, ogen, neus, oren en mond neemt de US-dienaar ineen handgreep op de kiek,net als Erna's zintuigen. Smaak komt er niet aan te pas!

Dan stappen we naar de kofferruimte, waar ook mensen in uniform lopen. De appels smaken niet meer, dus gooien we ze in de afvalbak. Dag, gezonde vitamines. Het voelt een stuk opgeluchter,geen fine-dreiging meer .

Bij de informatiebalie vragen we blacklady O' Shea de weg naar ons hotel. Ze lacht een grote, vriendelijke grijns met glanzend witte tanden. ' Ik ben er helemaal voor u, we gaan het uitzoeken'. Ze belt ons hotel, er wordt niet opgenomen. Nog een keer, en nog een keer. 'No way, impossible', hoor ik haar inwendig berichten.

'This is not America', probeer ik ladyO'Shea voor te zingen. Zij grijnst nog groter: 'No, you're right sir, this is not professional'. Dan mag ik volledig over haar telefoon beschikken, en mijn Europese best doen. He-le-maal voor u alleen, legt ze mij in de wieg.

In gezamenlijke inspanning lukt het uiteindelijk om binnen vijf minuten een courtesy-bus voor de ingang vanTerminal E International te bestellen. Net genoeg tijd voor ons om O'Shea vrolijk uit te zwaaien -zij doet uitbundig mee -en een fluks plasje te doen. Het busritje gaat ons vijf dollar per persoon kosten, bus(iness) is bus(iness).

Vrijdagmiddag half drie, drie uur. Bostons verkeersdrukte is spits, bovendien regent het showers.Wij denken aan onze vroege ochtend in Holland: blauwe lucht, stralend zonnetje. Herfst in Boston kent (nog) geen indiaanse kleuren, het is een grauwsluier. De auto's op de parkeerplaats van het Holiday Inn Express-hotel, helaas buiten loopbereik van hartje Boston gelegen, glanzen glimmend.

Wij installeren ons in onze room op de begane grond en proberen wat bij te komen. Het kost Erna vervelend genoeg wat meer moeite dan mij. Ze geeft zich aan wat hoofdpijn over en neemt een aspirientje. Vroeg proberen de oogjes te sluiten, dat is de remedie. Toch wordt het een wat onrustig nachtje. ' Jet' lag, ' Jet' staat op, en dat herhaalt zich nog twee keer.

Om vijf uur plaatselijke tijd -koffietijd bij Tineke in Holland - sta ik op, kijk naar buiten (museum-weer), stel Erna wat gerust ('Wil je een pizza, een glaasje wijn?'. Nee, hoor, grapje, zo ben ik niet), en begeef mij naar de lobby om wat letters op het toetsenbord in te tikken.

Na ruim een uurlijkt dat gelukt. De eerste vertrekkers uit het hotel roerenzich. Een nieuwe dag in Boston staat voor de deur. Het is droog, maar de zware donkere wolken voorspellenniet veel goeds.

Zaterdag 24 september zal welMuseum of Fine Arts worden. Hopelijk kunnen we zondag dan het Vrijheidspad betreden, ook al hebben we geen paraplu's bij ons.

Mooi herfstweer

Erna's kofferen Peterstas zijn gepakt, de paspoorten liggen klaar. Ik heb mijnOV-kaart óp- c.q. overgewaardeerd, morgenochtend gaan weimmers met debenenwagen, bus en trein naar onze nationale luchthaven in de buurt van Chipshol.

Kopieën van onzereispapieren zittenonder handbereik in de handbagage. Corien isper e-mail van onze reis- en verblijfplaatsgegevens op de hoogte gesteld (Dank je wel, Cor, dat je ons huis drie weken wilt bewaken. Je weet dat de buurman een buks bij de hand heeft, hè!).

We hebben er zin an. Om met Wilders te spreken: Nederland kan voor ons drie weken 'de boom in', het ís herfst, het wordt stormachtig (Griekse draaiwinden) en de Indian summer lonkt. We gaan eens kijken hoe het niveau in Boston is. Teaparty? Sarah Palin? Cohen zal aan ons land een hele Job hebben, als veel te beschaafde man. Wij gaan op onze manierde PVV te lijf -bewandelen, verder niet -,het Pad Van de Vrijheid, ook wel Freedom Trail.

Heen duurt onze vlucht bijna acht uur (terug maalstromendbijna zeven). Er is een tijdsverschil van zes uur, dus betekent opstijgen om elf uur in de Hollandse ochtend dat wij de lunch in Boston kunnen genieten. Uiteraard doen we dat met lobster en witte wijn, zo vaak kom je immers niet die kant op. En een beetje decadentie (of is het decanteren) kan geen kwaad, toch?

De Mantels uit Heiloo wensten ons ook een goede reis met uitstekende accommodatie, zij gaan een weekje later dezelfde richting uit. Wie weet komen wij elkaar in New England somewheretegen. If so, Nico, dan willen wij op z'n minstwél een figurantenrol in jouw film.

Hunting the whales, zullen we maar zeggen. Ik heb levertraan altijd al heerlijk gevonden, ha ha.

En in Cape Cod vullen we de magen weer met lobster, lobster en lobster. Alsof het een zakje patat is. Henk de Velde meldde dat het heel gemakkelijk is om Nantucket Island (en ook Martha's Vineyard) per ferry vanuit Hyannis te bereiken. We'll see, we'll do!

Vanmorgen nog even gezellig met Betty uit Huizen (NH) geskypet. Dat wordt inmiddels vaste gewoonte, of Mr. Ziggo het daar nou mee eens is of niet. Met skypen zie je mekaar tenminste nog eens, ook al valt het beeld soms stil, dan weer in blokjes uiteen. Maar eh ... het kost niks ... dus we moeten niet lullen ... eh klagen.

Ik mag natuurlijk niet vergeten dat Corien (via telefoon en e-mail), onze Limburgse vriendjes Marian en Theo, en evocatieve (pennen)vriendin Marijke Hartstra - ondanks haar '24-hours-a-day beslommeringen' - ons ook een heerlijke reis toedichtten. Dank jullie wel voor het meeleven en meegenieten. En yes,Cor, we zoeken dat ronddraaiende torenrestaurant bij Niagara Falls beslistop. Bedankt voor de tip.

Erna heeft zojuisteen cd van The Eagles opgezet, waarschijnlijk bedoeld om nog een beetje meer in de stemming te komen. Ik zei nog zo: 'Da's de westkust, lieverd.Hotel California, weet je'.

Nu draait 'Hu ...hu ...Witchy women' -van degeweldige Eagles-cd 'Out of the very best' -en bij heksen denk ik dan aan Salem, het heksendorpje aan de VS-oostkant,waar we in de komende dagen even op bezoek willen gaan.

NaThe Eagles gooi ik hettoch opnieuw op onze grote cd-vriendVan Morrison, om hem 'On the road'weer in de Indian summer tegen het lijf te lopen.

En als ik hier in Limmen naar buiten kijk, is het een fraaie herfstavond met kleurende bomen!

Fiat voor inreis

Gisteren hebben wij onsop de website van het Elektronische Systeem voor Reistoestemming (ESTA) aangemeld. In vijf stappen ontvingen wij de aanvraagstatus en YES, we mogen de USA binnen.

Ik vind het wel een bureaucratisch gedoe, maar okay, je moet er wat voor over hebben om van een mooiere herfst dan die vandaag in ons land (regen, regen, regen) te genieten.

Ook als je er geen Indian summer meemaakt, is het noordoosten van de VS boeiend en afwisselend genoeg. Daarvan zijn wij overtuigd. Wat vertellen de reisboekjes niet allemaal? Vissersplaatsjes, ruige kusten, stranden, stadjes met een ingetogen, koloniale sfeer, en last but not least het donderend geweld van de Niagarawatervallen. Dat staat ons te wachten.

Bovendien willen wij op het schiereiland Cape Cod mooie zandstranden, dennenbossen, zandduinen en gemoedelijke plaatsjes tegenkomen. We willen het gebruiken als uitvalsbasis om met de camera in de aanslag op zoek te gaan naar de grote vinvissen of beloega's.

Over fauna gesproken, in Acadia National Park, een ruig, ongerept paradijs met uitgestrekte bossen, hopen wij met een beetje geluk een ontmoeting met bevers, wasberen, bosmarmotten, vossen of - liever niet/wel - zwarte beren te hebben.

Vanaf de hoogste berg aan de Noord-Amerikaanse Atlantische kust, de Mount Cadillac (466 m), willen we het grandioze uitzicht op het landschap met bossen, bergen, meren en eilanden ontdekken. Het kan ook zijn dat we vanuit de aan de noordoostkant gelegen vakantieplaats Bar Harbor een walvisobservatietocht gaan maken.

Omhet herfstloof in al zijn kleurenpracht te bewonderenschijnt het dichtbeboste noorden van New Hampshire het mekka voor elke natuurliefhebber te zijn.Bovendien leven in het White Mountain National Forest ook wilde dieren in overvloed, waaronder een grote populatie elanden. Die proef gaan we dus zeker op de som nemen, ook al zijn de reusachtige leden van de hertenfamilie erg schuw.

Ons schilderspalet ziet er qua verwachting aldus uit: vlammend rood van de esdoorn, goud van de berk, kastanjebruin van de Amerikaanse eik.

Om onze penselen schoon te spoelen zullen wij ons in waterdichte kleding hullen, zodat we aan de achterkant van het oorverdovende watergordijn dat Niagara heet kunnen komen. Dat geweld moet ons kunnen overtuigen waarom de indianen deze bulderende cascade als heilige plaats vereerden. Eenmaal overtuigd - en waarom zou dat niet - houden ook wij dit prachtige wereldwonder in ere.

Naar de voortuin van Amerika

Binnenkort gaan Erna en ik op reis. Onze bestemming is New England, ook wel genoemd 'De voortuin van Amerika' . Een belangrijke, vooral door Erna gewenste, doelstelling is het beleven van de Indian summer. En ik sluit me natuurlijk graag bij haar wens aan, want het moet toch geweldig zijn om een dergelijke natuurpracht in het echt waar te nemen.

Wij vliegen eerst naar Boston.In deze 'Grande Dame' van New Englandbrengen wij een weekeinde door om de herinneringen aan haar bewogen geschiedenis op te halen. In die zoektocht speeltde historische 'Freedom Trail' een belangrijke rol. Op het plaveisel van de metropool markeert een vier kilometer lange rode lijn - een streep die je naar het schijnt onmogelijk over het hoofd kunt zien - een wandelroute waarlangs zich een tiental oorspronkelijke plaatsen uit de ontstaansgeschiedenis van de VS als een openluchtmuseum aaneenrijgen.Dit 'Pad van de Vrijheid' zal ons midden door het kloppende hart van Boston voeren. Natuurlijk zullen wij deze 'reis door het roerige verleden van de stad' combineren met een bezoekje aan een gezellig terras.

Gevoed door zijn prikkelende stemgeluid volgen wij thuiszanger Van Morrisonop zijn cd 'Down the road'. Highlight in het vooruit is - het ligt voor de hand -zijn tweede track: 'Meet me in the Indian summer'. Diverse artiesten muzikaliseren de Indian summer - ook wel Oudewijvenzomer genoemd -, zoals Dave brubeck, Frank Sinatra, The Doors, U2, Al Stewart, om er enkele te noemen,maar Van Morrison staat nu eenmaal in ons cd-rekje.

Alleen al zijn refrein roept warmkleurige gevoelens op:

Oh won't you meet me

In the Indian summer

We'll go walking

By the weeping willow tree

Oh won't you meet me

In the Indian summer

We'll go walking to eternity

Om een indruk van onze trip te geven, melden wij op voorhand enkele reisdoelen die we nog nader zullen uitwerken:

White Mountains

Acadia National Park

Adirondack Mountains

Niagara Falls

Cape Cod

Ziet er goed uit, nietwaar? Wij verheugen ons in ieder geval bijzonder, de spanning inonze lijven neemt toe. We gaan ons verdere best doen om jullie dit avontuur een beetje te laten meebeleven. Als je daar ten minste zin in hebt.

Till next time, hugs & greetz from P&E