Fietsestafetteleurstelling

Een deskundige, professionele jury heeft beslotenkandidaat fietsjournalist Peter Samuel uit de strijd om deelname aan de Hampshire Fietstour 2012 te nemen. Dit tot fietsestafetteleurstelling van de betrokkene, die zich afvraagt welke criteria de jury heeft gehanteerd.

Uit 25 kandidaten, waarvan 20 kandidaatstellen en 5 individuele kandidaten, zijn acht kandidaatstellen gekozen. Hampshire Hotels beschikt over 90 hotels met tweepersoonskamers.

Nader verslag en uitleg over de sessie in Putten op de Veluwe volgt z.s.m.

Niet geschoten is altijd mis. Goed geschoten is niet altijd raak.

Weerskanten van het leven

Op vrijdag 20 april j.l. kwamen wij terug van onze vakantie aan de Algarve. Een heerlijk, ontspannen, uitrustend genoegen, dat ons metvrolijke moed aan foto's en teksten heeft gezet. De eerste resultaten kunnen jullie terugvinden op www.petersamuel.blogspot.com, waar in twee beeldverhalen alvast verslag wordt gedaan:

1. Op Goede Vrijdag naar de Algarve

2. Tavira, de koningin van de Algarve

Aan volgende verhalen wordt gewerkt, waar wij over eindeloze en eindeloos veel foto's beschikken. Even geduld dus, temeer omdat wij bij thuiskomst ook met verdriet werden geconfronteerd.

Helaas moesten wij vernemen dat op zaterdag 21 april 2012 onze fijne, aimabele buurman John Mahieu (73)was overleden. Zijn heengaan was geen verrassing meer, maar dat het zo snel zou gaan, overviel ons toch. Verdriet voor zijn drie dochters, voor zijn zus Carla en voor ons. Onze buurman wordt op zaterdag 28 april in Limmen herdacht,aansluitendvindtin Schagende crematieplechtigheid plaats.

Erna en ik zullenbuurman Johnniet vergeten, en zijn in gedachten ookbij zijn vriendin Eszter (in Boedapest, Hongarije). Ter nagedachtenis aan buurman Mahieu nemenwij de mooie, gevoeligewoorden uit de rouwkaart over:

The tree where man was born.

Mystery created the sun, and the sun is born, and dies, and comes again.

It created the moon, and the moon is born, and dies, and comes again.

It created man, and man is born, and dies and does not come again.

(Vrij naar een Afrikaans gezegde, uit P. Matthiessen)

Het gezegde luidt: het leven gaat door, life goes on. Ik was me dat al bewustin de Algarve, omdat ik een e-mail met uitnodiging ontving. Op vrijdagavond 27 april a.s. mag ik met 24 uitruim honderd verkozenconcullega's in een tweede rondevia zogenaamde 'speed-date-sessies' langs deskundige, professionele juryleden meedingen naar een uiteindelijke aanwijzing voor deelname aan de HAMPSHIRE FIETSTOUR 2012. Dit betreft een fietsestafette in de zomer, waarin elke uitverkoren 'fietsjournalist' geheel verzorgd een week lang van het ene naar het andere Hampshire Hotel in den lande fietst. De uitverkorene moet op inspirerende, energieke, enthousiaste, pro-actieve, creatieve, representatieve, flexibele, prestatiegerichte manier, als aanpakker van deze modernetijd getuigend, dagelijks verslag doen via de social media. Hem of haar staan naast de nodige Hampshireen andere media-aandacht met name'EEUWIGE ROEM' te wachten.

Kortom, mij wachteen grandioze uitdaging op een spannende vrijdagavond. Ik ga m'n best doen en laat jullie zo gauw mogelijk de uitkomst weten.

Bovendien viel op zaterdag 21 april j.l. de nieuwe editie van Hard gras, het voetbaltijdschrift voor lezers, nummer 83 van april 2012 in mijn brievenbus. Nieuwsgierig benieuwd sloeg ik het boekwerk snel aan achterzijde open, wetend dat daar de rubriek Lezerspostzijn plekje heeft.

En? YES. Op bladzijde123/124 staat mijn anderhalve pagina beslaande verhaal De alwetende, almachtige planetoïde Johan Cruijff afgedrukt. Met dat resultaat ben ik zeer trots en durf ik weer thuis te komen.

Vanavond evenwel telt de weerszijde van het leven: persoonlijk afscheid nemen vande buurman, diewij vlak voor onze vakantie nog hebben gesproken.Van zijn dochters vernamen wij dathij het zo jammer vond dat zijn buurtjes Erna en Peter met vakantie waren ...

Fim do mundo, de wereld het einde!

Dat was gisteren. Bewolkt weer, dus in de auto voor de lange afstand, óp naar het einde van de wereld - Fim do Mundo - oftewel naar het zuidwestelijkste puntje van Europa (op een paar eilandjes na die ook nog op ons wensenlijstje staan, zoals de Azoren). En het was de moeite waard, zeiden we bij thuiskomst na 280 km totaal. Jeetje, wat een mooie kliffen, wel zestig tot zeventig meter hoog in een straffe rechte lijn, alsof de boeg van een oceaanstomer de grote blauwe plas voor de deur doorklieft. Zo herinner ik mij dit Europese puntje van ruim dertig jaar geleden niet meer, ook het winkeltje en museumpje waren er toen niet (of niet open=nâo aberto). Goh, ligt er een steen in de rotsen ingemetseld: een Duits echtpaar herdenkt zijn zoon, met de waarschuwing dat je in een vreemde omgeving altijd op je tellen moet passen! Dat kun je dus wel zeggen, met die diepte en die harde, immer blazende bries in je nek of op je borst, je zou er verkouden van worden. Daarom staan er van die slimme verkopers/verkoopsters met winterkleden en -truien. Wat je ook nog kunt aanschaffen? ´Die letzte Bratwurst bevor die USA´. Als je dat doet (wij niet, hoor), krijg je er een oorkonde bij (niet bedoeld om je vette handen aan af te vegen).

Vandaag, laatste dag voor thuisreis, ´s ochtends naar een ander werelds eindpunt: de hoogste top in de buurt, 410 meter, met enkele zendmasten. Kopje koffie met bladerdeeggebakje in de afdaling aan de achterkant (ook een Fim do Mundo), koffie-recept herhaald, hoogwaardige rekening ad 3 euro vijftig aan de broek (ik zei toch: einde van de wereld), en toen kwam opeens de regen opzetten. Ik zal het uitleggen. De lucht moet tegen die bergen opstijgen, koelt dan af, geloof ik, en kan dan minder waterdamp bevatten, dat er aldus en aldoende uitvalt, bovenop ons cafeetje, jeetje, nou zoiets. Toen trokken wij dus maar door naar Tavira, hetgeen meerdere lotgenoten uit Portugees binnen- en buitenland op hun kerfstok kerfden. Nou ja, dan is het opeens gezellig wandelen in zo´n wat wij noemen dorpje (het is een stadje), waar toch een hele gemoedelijke atmosfeer gehandhaafd blijft. Dat hadden wij even daarvoor al ervaren door even langs bad- en vissersplaatsje Cabanas te slenteren, waar we door een zeven talen sprekende ober voorzien werden van een majestueuze salade. Die van Erna was er eentje van het huis (de casa), de mijne noemen ze een garnalencocktail, maar niet in of uit de volksmond. Opnieuw een stevig jeetje, want ik had liefs zeven van die grote, dikke gamba´s alleen nog aan hun ingeschaaldestaartje aan mijn glas hangen, en ter versiering daar bovenop lag de allergrootste die ik nog volledig uit zijn harnas mocht helpen. Dat was dus de vette vingers aflikken, hetgeen Erna niet behoefde te doen. Zij kon haar hele volle hap keurig met bestek naar binnen werken, maar zoals zij is liet zij mij ook nog een restje (in ruil voor één prawn).

Grote grap in Tavira was - wat we bij ons eerste bezoek twaalf dagen eerder nalieten - een bezoek aan de Camera Obscura. Met de lift leidde de lokale Hildebrand (Engelsman van origine, die naast Portugees ook gebrekkig maar toch Nederlands sprak) ons naar boven, waar in een dark room een lege fruitschaal van anderhalve meter doorsnee lag, een boksring eromheen waar wij tegen de omheining mochten hangen, en toen hij het licht helemaaldoofde (ik zei toch: Camera Obscura, Dark Room), zette hij zijn sterke contactlenzen met het stadje Tavira in werking en konden wij na een oogknipper het panoramische 360 graden beeld met gedegen historische uitleg in ons opnemen. We zagen niet alleen ons eigen huurautootje op de parkeerplaats staan, we konden ook een slaapkamer inkijken(´daar wonen ouwetjes´, zei onze gids, ´dus verwacht niet al teveel´), vervolgens liet hij zienwaar de gordijnen al zeven jaar nooit meer waren gewassen, we gingen langs het merendeel van de 21 kerken, langs het klooster (gesloten), langs het museum(geopend), langs de dure poussada waar in de bruidssuite de gordijnen gewassen en gesloten waren, langs de bombeiros (brandweer), langs een vrij hoge zoutberg met het beste zout uit de omgeving (straks dus nog even een onsje halen) en, hoewel ik het nodige zal vergeten, want de Engelsman liet ons voor vijf euro werkelijk alles uit het stadje en omgeving zien, we zoemden zelfs inop de hoogste berg in de omgeving, waarvan de gids in het Hollands wist te vertellen dat die hoger was dan onze hoogste (drie-)landenpunt van 300 meter. Toen ik hem zei dat dat 321 meter was, glimlachte hij genadig. Toen ik hem zei dat wij de hoogste berg uit de Tavira-omgeving ´s ochtends beklommen hadden, viel er enige genade bij hem weg. Ik vertelde hem maar snel dat wij dat niet op de fiets hadden gedaan, ook al zijn we echte Hollanders, en toen grimlachte hij weer een beetje.

Nou, dat was dus al met al een heerlijk laatste dagje tot besluit, zoals alle laatste dagjes een besluit kunnen vormen, dus jullie merken, het wordt weer de hoogste tijd om de bieb in Fuseta te verlaten na de computer afgesloten te hebben, want je loopt hier steeds het risico dat er opvolgers op je zitten te wachten (valt wel mee, hoor). Wat we zo zeker even gaan doen is op het publicatiebord kijken. Niet om het weer in Nederland te weten te komen, maar om erachter te komen of - zoals de geruchten weer luiden - de verkeersleiders morgen weer staken (volgens ons mikken zij expres op vrijdag, terwijl het morgen toch de twintigste is), en zo ja, welke vertraging in de thuisreis dat voor ons gaat opleveren. Maak jullie geen zorgen, thuiskomen doen we in ieder geval, daarvoor bevalt Limmen ons veel te goed. En als je de hoogste berg in de omgeving van Tavira kunt bestijgen, het zuidwestelijkste Europese puntje kunt bezoeken, dan kun je zelfs desnoods de stuurknuppel overnemen in geval van hoge nood, ha ha.

Hartelijke allerlaatste groetjes langs deze digitale weg uit een nu en dan zonnig, dan en nu stevig bewolkte Algarve, waar het leven voor vele Nederlanders (en ook Duitsers, en ook Franzosen, and also Englishpeople) erg aangenaam en nog steeds relatief goedkoop is, maar noordoost of zuidwest, thuis draag ik heel vaak een vest. Doei, doei, van Ernaen Peter.

Praia do Barril oftewel Bar Mooi Strand

Sim, sim, vandaag was wel de mooiste dag: blauwe lucht, volop zon dus en géén wind, althans niet in de ochtend. Dus: vakantie, óp naar het strand om de hoek, even voor Santa Lucia, de heilige Loesje, die een schitterend bungalowdorpje voor zich duldt, Pedra del Rey geheten, waar we eerst even om de hoek keken, omdat daar een dozijn campers het uitzicht op de lagune van de bungalowbewoners benamen, campers die voor de helft uit Hollanders bestonden, het waren dan ook onbezoldigde kampeerplaatsen, waar in Portugal een hoge boete op staat, maar waarvoor er veel te weinig politie rondhuppelt, en wij dus meteen even gecheckt hebben of tante Tiny met levensgezel tussen de koopjesjagers stond, maar nee, dat was niet het geval. Zo, nu heb ik meteenmijn langste zin ever geformuleerd.

Na een babbeltje met een Hollands echtpaar met een schitterende camper van een jaar jong, je zou er zo jaloers op worden (op die camper), gingen we ons vertrouwde pontonbruggetje over, sloegen het boemeltje over, namen de benenwagen voor een mijl in een kwartier en wandelden daarna een paar honderd meter langs het eindeloze strand (in dubbele betekenis), waar we ons bij een duintopje installeerden. Grandioos. (Schelpen)visserbootjes voor onze neus, een notoir gebrom van hun motortje om de sleepnetten aan te trekken en verder rust, ruimte en schelpen, honderdduizenden schelpen, waaronder als eerder gezegd hele, hele mooie. Erna heeft ongeveer 25 kg in haar rugzakje verstopt en hoopt zo huiswaarts (Holland bedoel ik) langs de douane te komen. Ik zal net doen of ik er niet bij hoor, want een paar schelpjes, ok, maar ... ach, ze liggen nu na het gewassen worden te drogen ophet aanrecht. Nee, schelpdieren zaten er niet meer in. ´t Wordt nog een heel dilemma welke wel/welke niet mee naar Holland mogen. 'Maar ja', zegt Erna met een gekleurde wijsneus,'het leven bestaat uit keuzes maken, toch?'.

'Sim, salabim', zeg ik dan maar.

Wij zitten na een dagje strandgenot met een heerlijke saladevol vruchten uit de zee - de dienstdoende dienster noemde het ´animals from the sea´, toen wij vroegen welke soorten het betrof - onze tijd te volbrengen tot zeven uur. Dan is het bij Restaurant Crispim etenstijd, doen ze de deuren open en duiken wij achter zo´n koperen pan, waarin ze op traditionele wijze allerlei vissoorten met groenten,indien gewenstzelfs vlees (mee)stoven. Cataplana heet dat, of caldeirada, dat is ook zo´n visschotel. Enfin, we zien wel, als het maar lekker is en dat is het.

We genieten trouwens van jullie reacties, eerste, tweede, derde of vierde, we zijn naar alle nieuwsgierig. En wie er eerste wordt en blijft - ik had het al gemeld - staat toch al vast. 010!

Trouwens, ik heb vandaag zonder steun van Erna (zij lag te liggen, braden heet dat, o nee, zij moest op onze spulletjes passen, ha ha) ongeveer drie kilometer langs het strand gejogd. Vervolgens heb ik mijn grote tenen in het water gedoopt, mijn enkels, mijn stramme knietjes en tjoeps, opeens was ik onder. MAAR IK WAS OOK ZO WEER BOVEN. BRRRRRRR, wat was dat lekker. Bij ons hutje in Livramento heb ik het zoet van ons zwembadje nog even geproefd, een paar baantjes van tien meter elk, maar eh ... net zo niet lekker als the ocean. Enfin, ik mag dus weer een biertje (Sagres) proeven, en met Erna nog een wijntje.

Ja ja, het is een lekker lui luxe leventje hier, dat we nog weken zouden kunnen volhouden. Maar gelukkig hebben we vrijdag a.s. weer een vluchtje naar ons Hollandse hutje geboekt, waar weer een aantal vrije (leve de konigin, leve de arbeid) enbloemendagen ons opwachten. We kunnen er dan vast weer even tegen.

Morgen gepland: kaap Sint Vincent, wellicht Silves, mogelijk Lagos/Portimão. Een lange dag met lange rit, hopen dat het geen 25 graden als vandaag (midden op de dag) wordt. Geen berichtgeving dan, en of dat donderdag/vrijdag lukt moeten we nog maar zien. Zeker te weten: in het komende weekeinde kunnen jullie de eerste plaatjes verwachten, dus maak maar een plekje in de agenda vrij, want er zitten weer mooie foto´s tussen. Vooral Erna blijft een detailcrack, maar dat wisten jullie al, toch? Of niet dan? Eg wel. (Je merkt: hoog tijd om te sluiten en het restaurant toe te roepen. Doei, doei, tot spoedig), P&E

Fuseta, frolijk flamingodorp

Zijn we voor de wind op maandagmorgen, ´t zonnetje scheen volop, de bries was aan de kille kant, vol goede moed naar het ongeveer vijf kilometer verder aan de lagune gelegen Fuseta gewandeld. Loop je wel je buren uit het appartementencomplexje tegen het lijf, zij op de fiets terug na het boodschappen doen, maar van de door ons gewenste flamingo´s geen spoor. Wel wat andere waadvogels, bovendien een duo witte reigers, maar die vogels zijn zo schuw als maar niet nodig is - wij doen hun immers niks -, ze smeren hem meteen als je een beetje in de buurt komt. Vlak bij Fuseta aangekomen ontdekten we toch de beschutte, verstopte flamingofluchtheuvel waarachter die witroze fluchters zich ferscholen hielden. Helaas, in de verte, dus niet echt op de kiek te zetten.

Dan maar een kopje galão (E.) en een espressootje (P.) voor mij (klokklok op). Voor de overdadige prijs van een euro en fijftig cents, dus konden we gelijk door voor postzegeltjes bij het postkantoortje, alwaar we onze kaartjes op de internationale bus deden.

De bieb biedt weer gratis gastvrij de gelegenheid ombinnen een half uurtje deze tekst te produceren, na eerst mijn mailbox en vervolgens de stand in de eredivisie bekeken te hebben. Het wordt een feestelijke fertoning om naar huis te reizen, wantA. uit A. (en dan bedoel ik niet AZ te Alkmaar, maar die andere roodwitten) wordt eg wel campiones. O zo!

Tja, wat gaan we nog meer doen? De weersverwachting is niet al te best, althans voor Portugese begrippen. Gisteren heerlijk een paar uur langs een verlaten wit zandstrand gedoold, helemaal voor onszelf en een schelpenvissermannetje in een lange lieslaarsrubberen broek. Prachtige schelpen geraapt, allemaal van het Ilha de Tavira, een waar genot om te verblijven als de zon zich vertoont, want waaien kan het hier ook flink (beetje als die vervelende wind langs de Franse mediterranio).

Wijgaan nu even naar de kerk van Fuseta, boven op de heuvel. Als ie open is, doe ik in m´n korte broek wel m´n pet af en pleeg een schietgebedje voor een verlenging van de dagelijkse zonneschijn. Vrijdag a.s. naakt alweer, dan komen we - staking of geen staking, that´s the question - weer naar huis, laat of erg laat. Vanaf zaterdag kunnen jullie dan in ieder geval enkele honderden foto´s van ons verwachten, waartussen een paar mooie. Of we voor die tijd langs deze weg nog van ons (kunnen) laten horen, weten we niet. De Kaap van de Heilige Vincent ligt nog steeds op ons te wachten, die moet dus nog, waar we Évora - eg te ver weg - laten schieten voor een ander keertje ander Portugal dan Algarve.

Groetjes van Erster en Peterster langs de lagune, misschien ontdekken we de furieuze felroze flamingo´s op de terugweg(en dan gáán ze ook op de flitsende foto, of ze willen of niet).

Bom dia, P&E

Livramento, vrijdag de dertiende

Vrijdag is wisseldag, dus vroeg wakker door onrustige thuisreizigers. Wij blijven nog een week, want het zonnetje schijnt nog altijd, hoewel er de hele nacht door en ook in de ochtend een flinke bries staat. We hebben veel gezien in de afgelopen week, en maar een paar regendruppeltjes hoeven te verwerken. Met die druppels is de droogte enigszins van het Portugese toneel verdwenen, net als de amandelbloesem, maar de sinaasappelbloesem geurt zoet, zoet en nog eens zoet. Goh, je zult een sinaasappel- en citroenboompje in je tuin hebben staan!

Gisteren was een sublieme dag. Heerenveen-Ajax 0-5 en de rest lijkt af te haken. Zo´n dag kan niet stuk, dus op naar Olhão en Faro, maar dat slaat bij elkaar natuurlijk nergens op. Overigens, we hoorden dat de verkeersleiders hier staken, dus de toekomst lonkt in Portugal.

Schitterende groenten&fruit-markt in Olhâo, maar de vismarkt ernaast blinkt uit met blinkende vis in tientallen soorten en maten. Erna vond het wel lekker ruiken, maar niet heus, ik vind zo´n markt met vislieden altijd geweldig om rond te neuze(le)n. Daarna naar de oude ommuurde stad van Faro, de hoofdstad van de Algarve, waar de ooievaars boven onze hoofden klepperden alsof ze er thuis waren. Dat laatste bleek ook zo te zijn, allemaal vakantiehuisjes van takken op daken, torens en palen. Lekker op ons gemak wat rondgewandeld, kopje Galão voor Erna en espressootje voor mij(dan hoef ik niet zo gauw zo nodig), aan de haven rondgekeken met de vliegtuigen in het verschiet (Portugees staken is anders dan Nederlands staken!?), om vervolgens weer richting huis te keren. Toch maar ff voorbijgereden naar Sta. Lucia, waar een wandeling over een kilometer of anderhalf lang houten pad, deels gedreven door ponton-achtige onderliggers (nee, geen boekenliggers) ons het eiland Ilha de Tavira deed betreden. Nou ja, dan weet je niet wat je ziet: schitterend blinkend wit zandstrand in de zon, vrijwel geen badgasten, slechts een soort Hoogovenboemeltje, maar dan nog ouderwetser, dat een handjevol mensen van het strand terug naar de opstap tsjoekt. Aan het strand fraaie witte bebloemde huisjes, een of twee restaurantjes, een Braziliaans modewinkeltje (het enige mondaine in het wereldje hier) en voor de rest rust, rust, rust, zonnetje, wolkje, zonnetje, wolkje boven het tien kilometer lange strand met mooie schelpen. Nee, we hadden onze badpakken niet bij ons. Nee, we hebben niet aan het strand gelegen. Bruinen hoeft niet zo nodig, dat laten we graag aan de Hollandse enclave in onze appartementencomplex over. 70-Plussers die op hun stoeltje voor hun ´huisje´ in het zonnetje zitten, kofje koppie, nog een kofje koppie, dag-in-dag-uit. Dat heet een soort van overwinteren, en als het weer wat minder is, trekken ze er wat op uit. Met tautootje. Is dat ons voorland? We don´t hope so, want wij willen liever nog wat meer van de (Portugese) wereld zien. Er wachten nog de westkust der Algarve (links van Faro) met Albufeira en Vincents Kaap in de vertye op de hoek, mogelijk Silves en Loulé, en heel misschien ook Évora, al is dat een behoorlijke stukje noordwaarts en als je dat mooie stadje wilt bezoeken haast niet te doen op één dag.

Wel, ik ga nu staken, voel me een verkeersleider tevens chauffeur die weer hard aan een hapje lunch toe is. Nou ja, bijna dan, we hebben onze inkoopjes zojuist verricht.

Een andere Peter, die hier met zijn Joke een weekje naast ons heeft doorgebracht, is op zijn schreden naar de luchthaven teruggekeerd.Zij hebben achter de rug, waar wij nog een weekje te gaan hebben. Wellicht vernemen jullie nog verder van ons, het gaat ons in ieder geval goed genoeg. Tot zons, P&E

Aan de Portugees-Spaanse grens

Dinsdag na Pasen, een dagje met het autootje (Renault Clio) op stap naar Vila Real do Sto. Antonio, Castro Marim en Alcoutim. Koffie met vijgengebak (mmm, bah, zo lekker voedzaam) en wat rondgewandeld in VRdSto. A.

We bewonen een riant appartement in Livromento. Het weer begon wat fris, soms klein beetje regen, maar na Goede >vrijdag als start werd het steeds beter en vooral warmer. Warmer wil zeggen ruim twintig graden overdag. Ik heb zelfs in het pierenzwembadje een paar frisse baantjes getrokken. Het leven is goed hier. Zeer gemoedelijke, rustige kust, en vooral lekker eten en drinken, en dat dan ook nog tamelijk goedkoop, in ieder geval voor onze begrippen.

Op eerstePaasdag hebben we een bloemenprocessie genoten, beduidend mooier en vooral geloviger dan in Limmen. Dat was in Sao Bras de Alcotel (uit mijn hoofd). Tavira was ook de moeite waard. Er staan nog meer bestemmingen op de lijst, voorlopig eerst de route van vandaag volbrengen. Het gaat ons goed af, dus jullie zijn nu een bijtje bee, we mogen namelijk ff van de computervan de bieb van heilige Antonio gebruik maken.

Bij hopelijk een volgend adres met meer beschikbare tijd en zin volgt een uitgebreidere reportage. Até a vista! Pedro e Erny

Naar het zuidwestelijke puntje van Europa

Binnenkort rijdt de taxi midden in de nacht voor om ons voor een vroege vlucht naar Schiphol te brengen. Ons reisdoel is de Algarve, de mooie kuststrook van Portugal, die door de golven van de Atlantische oceaan wordt omspoeld. Alleen al de aankomst per vliegtuig op Faro International Airport moet een droom zijn. Alsof het toestel rechtstreeks op de hemelse stranden gaat landen.

Met een huurauto rijden wij eerst oostwaarts in de richting van Tavira. We verheugen ons op een veertiendaags verblijf in Livramento, van waaruit we diverse hoogtepunten aaneen hopen te rijgen. Komen de meesten naar ‘de mooiste kust van Europa' om te zwemmen en te zonnen, op ons programma staan ook andere aspecten, zoals cultuur genieten in Faro, Lagos, Tavira, Silves. En het achterland intrekken, op zoek naar authentieke dorpen. Hooggebergte zal ons niet in de weg zitten, want de Serra's zijn slechts heuveltjes van een paar honderd meter. Afstanden spelen wel een rol, maar toch staat ook de Alentejo op ons lijstje. De grote wens van Erna is om Évora met zijn historische centrum (Werelderfgoed UNESCO) te bezoeken. Dan zit je toch al gauw op de hoogte van Setúbal, de stad die op zijn beurt niet ver van Lissabon vandaan ligt. Erna in Évora, laten we het daar voorlopig op houden.

De Algarve is tot een veelzijdig vakantiegebied uitgegroeid. Je treft er ruige kusten, ongerepte natuur en de zeevaartgeschiedenis van Portugal. Bovendien - vooral in het oosten - traditionele dorpen, vogelreservaten en verlaten stranden. Noordwaarts lonkt het ongerepte achterland, waar de bijzondere Portugese schat ‘Alentejo' op nog geen uurtje rijden opdoemt. Kurkeiken, glooiende hellingen vol wijnranken, graanvelden, rundvee en Iberische varkens zijn hier kenmerkend.

Waar komen wij terecht? We ‘ll see!

Aan het einde van de oude wereld ligt Cabo de São Vicente. Hier rijzen de kliffen bijna loodrecht uit de Atlantische oceaan op, gegeseld door de kolkende zee. Als een enorme scheepsboeg doorklieft dat zestig meter hoge rotsplateau de blauwe plas. Is dit echt het einde van de bewoonde wereld? Is dit de plek waar de goden zich na gedane arbeid te ruste legden? ...

Wij hebben in zuidwest Australië op Cape Leeuwin gestaan, onze ogen gericht op de botsing tussen de Indische en de Grote oceaan. Imposant. In Cabo de São Vicente zal het uitzicht niet minder zijn. Daar worden we ook stil, in het besef van onze nietigheid als mens.

In 2008 opende het Museu de Portimão zijn deuren, al in 2010 uitgeroepen tot ‘Museum van het jaar'. Wellicht gaan we er de regionale hoogtepunten van de afgelopen vijfduizend jaar bekijken. Mij boeit het lot van de sardientjes, oftewel de vraag ‘Hoe komt de vis in een blikje?'. Via thematische routes laat het museum stoommachines sissen, sirenes huilen en manden rammelen. Als je dat ziet, hoort en ruikt, wil je vermoedelijk ook de historische film ‘O Jogo da Sardinha' (Het spel van de sardine) bekijken. Die moet ontroerend en ouderwets bombastisch tegelijk zijn.

Eenmaal in de buurt van Albufeira moeten we ook daar onze neuzen laten zien. Ik genoot ruim dertig jaar geleden van het toenmalige uitgaansleven met Engelse maten uit Hull. Fun, fun, fun, en vooral veel bier! Nu hebben wij geen behoefte meer aan ale, lol en drukte, zoals in het nachtleven van de later ontwikkelde ‘Strip van Albufeira'.

Trouwens, hoe zou Olhos d'Água (Waterogen) er nu uitzien? Ook volgebouwd? Zouden de rode rotsen van Praia de Falésia nog overeind staan? Is het verwaarloosde hoekje van dertig jaar geleden, Vilamoura, kosmopolitisch uitgegroeid?

In Silves waakt al heel lang een Moors kasteel over de elfduizend inwoners. Bijna alle straatjes met hun pastelkleurige huizen lopen steil omhoog naar dit kasteel en het kerkplein. In de landelijke omgeving verspreiden bloeiende sinaasappelbomen hun bedwelmende zoete geuren. Mijn speurneus Erna - tevens ‘fruitmonster' - zal mij in hun richting dirigeren.

De markthal van Loulé vormt een Arabische droom in de Algarve, uit duizend-en-een-nacht. De hal heeft vier hoektorens met felrode, uivormige daken. De ingangen zijn met tegels gedecoreerd. Vroeger verzamelden zich hier dagloners in de hoop op een dag werk. Tegenwoordig staan en zitten er hangouderen, mannen die om een praatje verlegen zitten. Hun onderwerpen? Zo Nederlands als wat. Het gaat over politieke zakkenvullers, over kortingen op pensioenen, over Benfica (het Ajax van Lissabon) en over Cristiano Ronaldo (de Portugese tegenhanger van Arjen Robben en Robin van Persie).

In Tavira lopen steegjes omhoog naar de Moorse vesting boven op de burchtheuvel. Van hieruit heb je een prachtig uitzicht over de schilddaken van de oude stad tot aan de zee. Je ziet ook de voorname stadspaleizen van de rijke tonijnhandelaren.

Het vijftienhonderd jaar oude historische centrum van Évora is een openluchtmuseum. UNESCO plaatste het in 1986 niet voor niets op zijn Werelderfgoedlijst. Erna gaat natuurlijk vooral voor de combinatie van witgekalkte panden, versierd met de typisch Portugese azulejos en de smeedijzeren balkons uit de zestiende en zeventiende eeuw. De Templo Romano is in de eerste eeuw gebouwd. Het is de best bewaarde Romeinse tempel van het Iberisch schiereiland met veertien granieten zuilen die nog intact zijn. De granieten kathedraal van de Heilige Maria stamt uit 1250. Het ‘aquaduct van het zilveren water' werd gebouwd tussen 1531 en 1537. Naast een regionaal museum valt er nog veel meer te bekijken en te fotograferen.

Het is jammer, maar het ‘Feest van de Souvereine Moeder' op de tweede zondag na Pasen zullen wij niet meemaken. Dit Festa da Mãe Soberana is een van de grootste religieuze feestdagen van de Algarve. Het wordt in Loulé gevierd en trekt duizenden bedevaartgangers. Ze hebben mij gevraagd als een van de acht geselecteerde jongemannen, die als hoogtepunt van de avond het zeshonderd kilo zware beeld van Mãe Soberana heuvelopwaarts naar de Nossa Senhora da Piedade dragen. Ik heb geantwoord: 'Não, muito obrigado!'. Ik kan er sowieso niet tegen als duizenden mensen op hun voettochtje naar boven in mijn nek lopen te hijgen. Maar we zijn op die dag weer thuis. Wij willen er wel bij zijn als het Paasfeest met Pasen in Castelo de Vide wordt gevierd, begeleid door harmonieorkest en carillonmuziek. Dan zullen we zonder twijfel in de Halleluja Optocht door de hoofdstraten voorop gaan. Onze volgers hebben dan immers al hun adem nodig om in het koper hun wangen bol te blazen.

Omdat Portugezen goed zijn in vis grillen, zelfs specialisten in stoofpotjes, zullen wij zeker de caldeirada de peize, de stoofpot van verschillende soorten vis, schaal- en schelpdieren uitproberen. En vermoedelijk ook wel de cataplana de amêijoas, schelpdieren die met ham, worst, groenten en kruiden in een originele koperen cataplana-pan zijn klaargemaakt. Dit gerecht gaart in zijn eigen stoom, waardoor de smaak goed behouden blijft. Vissers en buitenkeukens leiden ons ongetwijfeld langs de op houtskool brandende barbecues, waarop de sardientjes met zeezout zonder dralen terecht komen. Hmm, lekker ... bom apetite!

Wij houden jullie via het geschreven woord langs dit kanaal op de hoogte. Voor de liefhebbers van een wereld vol mooie plaatjes, foto's dus, moet ik verwijzen naar kanaal http://www.petersamuel.blogspot.com/, dat deze Algarve-documentaire in de laatste week van april 2012 zal uitzenden.