Weekendjeweg.nl

Eindhoven moet een uitdagende en moderne stad in het zuiden van ons land zijn. Eindhovenaren schijnenhet lefte hebben te experimenteren, eigenwijs te zijn en over grenzen heen te kijken. In Eindhoven is veel dynamiek op het gebied van technologie, sport, kunst en design. Wij willen deze uitdaging - zo vlak voor het einde van de Nederlandse voetbalcompetitie - wel eens met eigen ogen bekijken, en hem niet alleen uit de mond van Theo Maassen vernemen. Een mens moet toch minstens één keer in zijn leven in de vijfde stad van Nederland zijn geweest.

We gaan met de trein en nemen een hotel in de binnenstad. Het compacte centrum laat zich prima te voet verkennen, vandaar. Vanaf het Centraal Station kun je zo de binnenstad inlopen, waar de Markt met zijn café's en terrassen van oudsher het stadshart vormt. Daar nemen we de zaterdagmiddag voor.

Uiteraard vormt - met Erna voorop - het Van Abbemuseum de primaire doelstelling. Een goede tijdsbesteding voor de zondag, ten tijde van de ontmoeting Ajax-PSV in de Amsterdam Arena. En nu maar hopen dat we -goedgemutst door het resultaat van die wedstrijd - een gezellige thuisreis kunnen beleven.

Wil je meer weten? Wacht de komende confrontatie 020-040 rustig af, daarna zullen we onze ervaringen in woorden en beelden tonen.

Wordt ons volgende weekendje-weg een tripje naar Alkmaar, Enschede, Rotter- of toch Amsterdam?Jullie vernemenhet spoedig!

Met Primavera naar Portugal

Binnenkort is het weer zover, we gaan opnieuw op stap. De Algarve lonkt. Ruim dertig jaar geleden was ik daar voor het laatst. Ik verbleef in Albufeira, toen nog redelijk ongerept, in ieder geval (nog) niet volgebouwd. Je zag de ontwikkeling wel aankomen, het toerisme groeide in rap tempo.

Wij bezoeken de kust oostelijk van Faro, waar het vliegveld nabij is, en strijken neer in Livramento. Een streek die zich anno nu nog in de vaart der volkeren aan het ontwikkelen is. In de ‘rand van de nacht en vroege ochtend' vliegen we een uur terug in de tijd, zodat we in onze app. Monte dos Avos (appartement ‘Berg van twee grootouders') meteen een hele dag zon voor de boeg hebben. Wist u dat je vanaf drie weken voor vertrek op elektronische wijze een stoel in het vliegtuig kunt reserveren? Een raamplaats met standaardbeenruimte kost zeven euro vijftig per enkele reis, een bedrag dat je rechtsreeks per Ideal of creditcard mag overmaken. Ook goed om te weten: bij afronden van die stoelreservering ben je nog niet ingecheckt. Daarvoor mag je gratis in de rij aansluiten.

Als het goed is, wacht de reisleiding ons bij aankomst op de luchthaven van Faro gratis op met een bord ‘Laranja Tours/Primavera Reizen'. Ze doen maar, we zullen ons even (af)melden om onmiddellijk onze gehuurde bolide op te snorren. Daartoe worden wij geacht ons elders te melden, bij een medewerker van EPI Rent-a-Car, om het contract in te vullen en de contactsleutel in ontvangst te nemen. Met onze bagage, ieder een koffer en een rugzak, moeten we lopend naar de aankomsthal, die tijdelijk in een grote tent op P6 is gehuisvest. Van daaruit gaat onze zoektocht naar de andere kant van het vliegveld, voorbij de vertrekhal, in de richting van de entree van het luchthavengebied. Daarbij moeten we de borden P4 volgen. Mij bekruipt een flauw vermoeden dat we er goed aan doen onze joggingschoenen aan te trekken. Niet te hard rennen natuurlijk, want opeens moet zich dan de EPI- medewerker met het contract aandienen, herkenbaar aan het EPI-logo op zijn kleding. Een soort malle EPI dus. Onze bolide is van een categorie uit Group A. Wanneer je bij het EK of WK Voetbal in Group A zit, dan zit je goed. Of dat in ons autonome geval ook zo is, zullen wij afwachten. Onze verwachting is dat wij ons veertien dagen zonder problemen in een vierwieler kunnen verplaatsen. Er zijn immers genoeg mooie plekjes om te ontdekken.

Om van het vliegveld naar Monte dos Avos te komen, moeten we eerst nog een keuze maken. Je kunt de route via snelweg A22 nemen. Deze elektronische tolweg vergt ongeveer veertig minuten stuurmanskunst. De Portugese overheid heeft in december 2011 besloten om op meer snelwegen tol te heffen. Hoe zij dat doen? Camera's registreren welke auto's van de tolweg gebruik maken. Het kenteken wordt vastgelegd, tezamen met het over de snelweg gereden aantal kilometers. Alle autoverhuurmaatschappijen zijn verplicht adresgegevens door te geven aan Via Verde, de beheerder van het wegennet met elektronische tol. Via Verde stuurt achteraf een factuur van het te betalen toltarief naar je adres in Nederland, waarna je de rekening kunt voldoen. De tolweg die wij zouden kunnen kiezen, kost circa negen eurocent per kilometer. Tel uit je winst. Wij gaan wel over de provinciale weg langs de Algarvekust - de N125 - die geen tol van je vraagt en waarlangs je wellicht meteen een doos Vinho Verde kunt inslaan. Dan kunnen wij een toost uitbrengen op Primavera Reizen, dat protest heeft aangetekend tegen het op deze wijze invoeren van tolheffing.

De alternatieve route zonder tolweg vergt ongeveer een uurtje, waarbij we vlak langs het ziekenhuis van Faro komen. Het is maar dat we het weten (te vinden). Wie de GPS-gegevens van onze plaats van bestemming wil weten: 37gr. 4min. 13.52 gr.N-breedte, 7gr.44min.10.68gr.W-lengte. Het is maar dat u het weet (te vinden).

Algarve

De Algarve is door zijn landschap en zijn klimaat natuurlijk een aantrekkelijke bestemming. Daarom hebben wij er ook voor gekozen, want in het vroege voorjaar is het er een behoorlijk stukje warmer dan bij ons, onvoorziene omstandigheden daargelaten. Met het autootje zullen we de kust verkennen, van adembenemende uitzichten genieten (Cabo de São Vicente!), door dalen met sinaasappel- en olijfbomen trekken en langs landelijke dorpen met Moorse kastelen koersen.

Achter de woeste kustlijn van de Algarve laten we de zon in onze rug schijnen om landinwaarts verrassende ontdekkingen te doen. De Spaanse, Moorse en Afrikaanse keukeninvloeden zullen ons verleiden, van boven houtskool gegrilde sardines tot wie weet Cataplana, een stoofpot uit een koperen pot van mosselen, worst, ham, uien, knoflook, pepers en kruiden. Er bestaan wel tien variaties in combinatie met kip, kreeft, zeeduivel, schaaldieren en garnalen.

Hoewel de Algarve een van de topbestemmingen van Europa is om je golfswing op een van de kampioensbanen te verbeteren, is die volkse, mondaine klus niet aan ons besteed. Wij doen liever ontdekkingen als de hoofdstad Faro, Castelo de Silves, zoals gezegd Cabo de São Vicente, Caldas de Monchique, Parque Natural da Ria Formosa, Portimão, Albufeira en Olhos d'Agua, Tavira, Cabanas, Monte Gordo en Castro Marim. Evenmin valt een bezoek aan Évora in Noord-Alentejo uit te sluiten, onze tijd aldaar zal het leren. Wie ons op de voet wil volgen, leze em Abril onze reiservaringen op deze blog.

Está na hora de ir, à sua saúde! (Het moment van vertrek nadert, op uw gezondheid!)

NB. Kasteel is castelo, paleis palácio, vesting is fortaleza, kerker cárcere, klooster is convento, kathedraal catedral, kerk is igreja, moskee mesquita, synagoge sinagoga; obrigado is dank u wel, en faz favor (vragend) of por favor (gevend) is alstublieft. Het is maar dat wij het weten.

Scheepvaartmuseum Amsterdam

IAmsterdam, vorige week, doel van mijn trip hetScheepvaartmuseum, Kattenburgerplein 1.

NS vervoert me met veertig procent korting op de reis, mijn trein vertrekt één minuut over negen. Renate, eenforensgenote van Erna, is ook vroeg op het station, haar kinderen naar school gebracht. 'Je kunt vijfoftien minuten voor negenen inchecken, dankrijg je tochde vanaf negen uur geldendeOV-korting', duidt zij mij. Wij wachten tien minuten,om 8.55 uur waag ik de gok, houd mijncard tegen desnuit van de incheckpaal. Poep. Gelukt,het schermpjemeldt zich met voordeel. Samen lopenRenate en ikhonderd meterzuidwaarts, het perron richting Limmen.

In de treinbombardeer ik Renate de oren van haar hoofd. Nee, ik ben niet zenuwachtig. Ik heb alle tijd.Al pratend wil ikdereis bekorten. De gratisMetro in Renate's hand blijft dicht. Ze zal wel denken,hij is anders dan Erna. Ikweid uitovermijn gesprek met de burgemeester, over grijze groene bakken,schilder dat wijin een heerlijkvrijstaand huisje wonen. Meld trots dat ik vanochtend zeezeiler Henk de Velde gaopzoeken, om een'bakkie tedoen'. Dat ik in de loop van demiddagnaar het gerenoveerdeScheepvaartmuseum wil. Moet je toch geweest zijn.

Op Amsterdam Centraal splitsen onze wegen zich.Renate naar werk,op zoek naar haar fiets bij de hoofdingang. Ik overstag naar de NDSM-pont voorAmsterdam-Noord, achterkant CS. Bakbeestarriveert over ruim twintig minuten, geefthet digitale balkje boven de instaprede aan. Een aantal mensen staatlijdzaamte wachten. We cruisen schuin overstekend een minuut of twintig.Bij aankomst aan de overzijde is het vijf minuten lopen naar Henks optrekje Juniper,zijn wereldvermaardetrimaran, klevend aan de steiger vanscheepswerf Rhebergen. Ik ken de weg tussen de multihulls, was er al eerder. Henks bootligt nu op een andere plek. Henkis er niet als ikhet dekvoorzichtig beklim.De miezer valtnog steeds, het kan glad zijn. Uitkijken dus. 'Henk', roep ik tot drie maal toe. 'Henk, ben je daar?'. Geen antwoord, slechts het geluid van een pruttelende motor. Hij zal toch niet uitvaren met dit weer? Ikkom krom gebukt omhooguit zijn kajuitingang bovendeks entref een lachende kop. Daar is Henk, geen idee waar hij vandaan komt.

'Ik zat daar verderopbinnen, even te kletsen'. We treden getwee Henksonderkomen binnen, de ongeschoren zeebonk in truivoorop.Hij zet het pruttelorgel uit. De stilte valt zwaarneer.In de kajuitmeurt een brandend oliekacheltje. We ploffen op ons achterste neer, ieder aan een kant vanhet tafelblad in het midden, elks rug tegen een zijwand vande middelste der drie dragers van de trimaran,Henks zo vertrouwde habitat, die hij in het voorjaar een opknapbeurt wil geven, als zijn scheepje op het droge komt te staan. Om het in te ruilen voor een lichter bootje, dat hij al op het oog heeft, aan een andere kant van de wereld. Als het er van komt ...

Na eengevuld uur bijkletsen - opvattingenover dingen des levens, over reizen, avontuur, lezingen, boeken, het alledaags bestaan- stelt Henk voorons 'bakkie te gaan doen'. Het is een goede, vastegewoonte van hem,zo'n bakkie. Hij zegt naast mij nog zo'n adept te hebben waarmee hij soortgelijk contact onderhoudt. Hoeveel bakkies zou Henk slurpen, hoeveel slurp ik er zelf, Hollanders die we zijn?

'De kantine is nu wel open'. Henk gaat me voor.Ik ken het adres, veel daglicht, behoorlijk ruim. Wedronken er eerder koffieen aten ereen broodje. Er is niemand, alleen de serveerster. We zoeken onze vaste plek op. De Volkskrant kopt 'NEDERLANDSE STAATBETAALDE 8 MILJARD TEVEEL VOOR ABNAMRO/FORTIS'. Viva Wouter Bos, viva Noud Wellink, viva de bankenwereld.Opnieuw delen wijmet name dwaze aspecten inons leven op aarde, vooral onzekijk opde samenleving, op de maatschappij, onze mening overde zinvan ons bestaan. Materieel bezit, avontuur. Varen? Schipperen? Fietsen? Freewheelen tegen exorbitante salarissen? Is AOW voldoende?

Ook nu, na de eerste,een tweede kop leut met een -tweede -koekje. Een bruine boterham met oude kaas. Henk vraagt om mosterd, die wij uit bakjesroyaal op de kaas smeren. 'Ik dacht dat zij een buitenlandse was, maar ze spreekt Nederlands', verbaast Henk zich. Ik kijk om, ze is al achter keukenklapdeuren verdwenen, nieuwe bestellingen ophalen.

De lunchsmaakt beter dan ingedroogd voer, waar volgens Henk niks mis mee is. 'Ik heb in mijn boot nog voorraad genoeg'. André Kuipers leeft er maanden op, mij spreekt het niet echt aan.

Henkraadteen komst naarzijn eerdaagse lezing in het Scheepvaartmuseum van IJmuiden af. 'Slechts plaats voor honderd, en minstens tachtig genodigden, sponsors van het museum. Het zal vol lopen, begin februari, er blijft weinig plek voor anderenover'.Ik zie die bui hangen. Vergeefs ritjenaar IJmuiden, ruim een uur voor openingaanwezig zijn,voor niks gewacht hebben, ijdele hoop op toelating koesteren.Van zuks dus,hou ik helemaal niet van.

'Okee, dankom ik eind februari naarje lezing in het Zonnehuis in Amsterdam-Noord. Denk je dat daar wel plaats is?'.

'Ja, vast, als je je op tijd aanmeldt. Datwordt een echte happening, vermoedelijk volle zaal, zo'n vierhonderd man,. Muziek ter inleiding, groot beeldscherm voor dia's. Voorheen gebeurde datin deRode Hoed, altijd een succes. In het Zonnehuis wordtmijn eerste keer'.

'Dat zal vast ook succesvol zijn',moedigik aan, hoewel Henk altijd van eigen kracht uitgaat.'Het is op het Zonneplein, begrijp ik. Waar is dat?'.

'Hier in Amsterdam-Noord'.

Het Zonnehuisblijkt vanaf Centraal per bus bereikbaar. Eenmaal thuis bestel ikop internetmeteen een kaartje. Ik ontvang toegangsbewijs no.112, zwart op wit A4, zo te kopieëren, al zal ík dat niet doen. Zijn zeilliefhebbers op vaste wal betrouwbaar? Vast wel!

Tegenhalf twee gaanHenk en ikieder ons weegs. Henk de stad in voor een boodschap,ik naar hetScheepvaartmuseum. 'Ik was daar onlangs nog, ismooi geworden', moedigt Henk mij aan. 'De Zeeman ligt er ook, in de vitrine, een model van mijn toenmalige schip. Is de sponsor wel blij mee. Moet je even naar kijken dus'.

Het druiltvan de regen,toeven in de buitenlucht is niks aan. Toch is het overal drukbevolkt. Amsterdam buigt het jaarrondonder de toeristen. Tachtigduizend bewonersomgordelen de grachten, meer dan tachtigduizend bezoekers per dag erbij om van het pretpark te genieten. De inwoners mekkeren,ze vinden hetniet meer leefbaar. Zijn het daar niet Amsterdammers voor?Hoteliers en hotelbouwers mopperen niet, zijwrijven hun handen stuk. Toeristen spenderen money, money, money. Pecunia en palen, daar drijft de binnenstad op.

Hou je niet van drukte, geluid, lawaai, herrie,moet je ergens buiten gaan wonen, op het platteland. Neem mijn woonplaats Limmen: geen station, geen bios, geen ... Wel een hortus -Hortus Bulborum -, ook druk, alleen in het seizoen. En dorpssfeer getinteBloemendagen, die een kleine week duren, ook metduizenden bezoekers.

De abri bij de NDSM-pont terug naar het Centraal Station is vol. Ik schuil er zo goed mogelijk onder, mijn rug naar buiten, mijn gezicht naar 'Ome Ko', die op zijn gemak zittend ook nog een kwartiertje moet wachten. Tijd genoeg om een babbeltje te maken. Op zijn jack zie ik Ten Cate en Heracles Almelo. Het prikkelt mij meteen. 'Durft u dat hier in de stad te dragen', daag ik uit.

Ome Ko, zegt hij, is Amsterdammer. Weliswaar uit Noord, maar toch. En hij is worstelaar geweest, heeft het zelfs de nodige jaren totvoorzitter van de bond gebracht. Nu is hij bijna 85, binnenkort jarig. 'Ook Waterman?', waag ik. Ome Ko isín voor een praatje, zijn vrouw is drie jaar geleden overleden, sindsdien is hij zijnvertrouwde route en routinekwijt.

'Mijn kinderen zijn de deur uit, zehebben het bestgoed. Waar moet ik mijn geld aan uitgeven?Ik heb meer dan veertig jaar bij dezelfde baas - AKZO - gewerkt, een goed pensioen. Nooit huur betaald, bedrijfswoning. Ik stond dag en nacht paraat, da's de andere kant. Vroeger reisde ik veel met mijn vrouw, verschillende keren naar Indonesië. Mijn dochter van 61, zij isgescheiden,gaat nu met eenvriendin op vakantie naar Spanje.Zij heeft het niet echt breed, dus heb ikhaar reis betaald. Doe ik graag, ze krijgt het straks toch wel, schotje voor de boeg'.

Heracles, Almelo en Ten Cate leiden naar voetbal. 'De Volewijckers?', peil ik. Ome Ko glundert. Hij roemt de mooie, ouwetijd toen het profvoetbalin kinderschoenen begon, ook op het Mosveld in Amsterdam-Noord. Als ik de namen van Daan de Jong, Hannie Tolmeyer en Frits Soetekouwnoem, kijkt hij mij verbaasd aan. 'U bent toch wel een stukkie jonger dan ik. Heeft u ook gevoetbald?'. Zijn Amsterdamse accent en zijn belangstellingsgebied brengen mij er niet toeom naarde speciale uitgave van Hard Gras over de groenwitten verwijzen. Té literair. Soetekouw, die de groene baan van het Mosveld voor de rooie in Oost inruilde. Ome Ko volgt zijn kleinzoon Joeri Rose op de voet, voornamelijk via Studio Sport. 'Die kent u toch wel?'.

'Ja zeker. Die speelt niet bij Heracles, maar bij De Graafschap. Ik zie hem voor me, die grote kaalkop, altijd sjouwend, altijd zwoegend'. Ik laat scheldend enfoeterend achterwege, zeg niks overJoeri's tatoeages, ook alschat ik indat Ome Ko dat alles prachtig vindt. Natuurlijk laat ik weg dat het niet mijn type is, noch als type, noch als voetballer. Ome Ko van bijna 85 isveel te aardig.

'Joeri verdient een smak geld, net als zijn broer, die directeur bij zijn bedrijf is. Ik ga opstappen, we zijn er. Ik ga naar die massagesalon in het centrum, waar ik hoop dat ik bij die Thaise masseuse terecht kan ... Nee, ik zie u kijken, het is daar keurig. Geen sex of zo, gewoon lekker mijn rug, mijn benen, effe ontspannen'. Mokums Mosveld, mysterieuze massage. Ik kijkde ouwe snoepernog een keer goed aan. Ik zie het nu pas. Godsamme, Ome Ko is anderhalve kop groter en anderhalf maal zo breed als ik. Ik geef hem een hand. Poeh, wat een knuist ...

'Leuk met u gesproken te hebben', roept hij.

'Wie weet tot een volgende keer. En de groeten aan Joeri',kaats ik hemna.

Ik wandel mijn noordzuidlijnonder hetCS door.Eenmaal buiten stap iklangs de hotels in aanbouw, langs de nieuwebieb, langs het halfgezonken Nemo. Ook hier drentelen vele bezoekers,met kinderen die naar dat Nemo wijzen, ofdrammen omhet Scheepvaartmuseum. Is het richting Stadhouderskade, Gelderse kade? Hoe lang geleden was ik in de hoofdstad, kénde ik mijn geboorteplaats. Het miezert maar door. Door het grauwe gordijn zie ik een schuit uit het verleden aangemeerd, een VOC-schip. Daar moet ik zijn, daarligt mijn bestemming voor vanmiddag. Het prachtige Scheepvaartmuseum. Met 'De Amsterdam' voor de deur, een soort Batavia, Beagle, Endeavour, Mayflower.

Het Scheepvaartmuseum heet mij via hoofdingang 'Zuid' welkom. Een vriendelijke suppoost verwijst naar 'West', waar een kaartje voor een AOW-er halve prijs kost. Zeveneneenhalf op vijftien, dat iscrisisbestendig meegenomen. Het museum levert waar voorhalf én heelgeld, jazeker, ook voor de volle mep. Oost, west, het is fantastisch, mooier dan thuis. 'West' biedt een droomblik op het glazen dak. Een pracht van een patio, de pyramide van het Louvre is een miniatuurtje. De walvis jonast zijn verhaal, allemaal net echt,met de nieuwste technieken uitgebeeld. In 'Noord' en 'Oost' op hoogte een herhaling van de zet 'Blik op het glazen dak'. Je ziet bezoekers binnenkomen, elkaar kruisen, kletsen, op een bankie zitten, weggaan. Via 'Noord' kun je naar buiten omde VOC-parel 'De Amsterdam' te betreden. Ik heb er geen zin an, het miezert maar door.Zulke schepen ken ik trouwens, niet uit mijn zeiltijd, nooit gehad, maar uit andere bezoeken, onder meer aan Perth (WA), Plymouth (USA) enLelystad (NOP). De laatstemet nicht Ria, geboren in Amsterdam-Oost, een tijdlang Batavia-supportster. In ons hoofdstedelijke museum-'Oost' ontdek ik 'de Zeeman' tussen devele andere modellen op schaalgrootte. Geweldig, al die mensen diezo'n complex objectmet veel geduld minuscuul nagebootsttot stand brengen.

Onder het glazen dak in de patio zit Atje op een houten bank uitgestald een boek te lezen.Ze neemt met haar benen gestrekt, haartas en jas aan voeteneinddrie meterzetel in beslag. 'Als het maar wel over zeevaart gaat',stoor ik haar droombeelden. Atje kijkt op,vriendelijk, geenszins verschrikt. 'Ik ben moe, wacht rustig af, mijn man is nog lang niet uitgekeken'.

Atje en Wietze zijn Frieze ouderenuit Leeuwarden. Deze oudersreizen per spoorna een middagje museum door naar hun dochter in Hoofddorp. Die is jarig. 'Ja, vanavond nog weer terug. Het zal wel laat worden'.

Ik houd het voor gezien, wil voor de warme dorpsmaaltijd thuis zijn. Ik feliciteer de patiocentraal opgesteldeinformatrice met haar mooie museum. Zij lacht enthousiast, waarop ik mijnspoor naar AmsterdamCS trek. Met Erna heb ikop perron 7 afgesproken, trein van 16.26 uur. Haar vertel ik ook hele verhalen, andere dan die aan Renate. Die kent Erna immers al.

Zal ik mij aansluiten bij de vriendenvloot van het Scheepvaartmuseum? Mwah, ik bepaal liever mijn eigen koers. Indachtig het advies van Henk: 'Ieder vaart zijn eigen scheepje'. In ieder geval ga ik nog een keertje overstagterug! Ook om foto's te maken. Dan zal ik mijn camera thuis eerstchecken, om nietweer tegen low battery aan te varen ...

Weekendje Edinburgh

Om mijn 66-ste verjaardag (!) te vieren, gaan Erna en ik een weekendje naar Edinburgh. Het wordt ons debuut naar/in Schotland, maar via via hebben wij al vernomen datde 'Auld Reekie' - een van de bijnamen voor de Schotse hoofdstad - een zeer mooie stad moet zijn.

Natuurlijk doen wij altijd een poging om ons zo goed mogelijk op zo'n trip(je)voor te bereiden. In dit geval hebben wehet ANWB-gidsje 'Edinburgh,Glasgow en Highlands' aangeschaft om de weg een beetje uit te stippelen.Dat een weekendverblijf in het centrum van Edinburghaan de te korte kant zal zijn, beseffen wij overduidelijk. Er is enorm veel te zien en te doen, dus zullenwij keuzes moeten maken. Één ding is zeker.Er(na) zal beslist een museum aangedaan worden. Uiteraard zal het weer bij andere bestemmingenook een belangrijke rol spelen. Peter zal beslist een 'heavy' naar binnen slurpen en misschien ook wel een 'dram'. Erna zal het vast bij een 'Irn Bru' willen laten (*uitleg van deze inheemse drankorgeltermen volgt na afloop van het concert). Dat het ons uit Ierland bekende 'Slainte!' in deze vochtvoorziening een rol gaat spelen, weet ik nu al zeker, ook al spreken de Schotten dit begrip anders uit dan hun Ierse pubcollega's.

Onze lieve Uitgeester vrienden Marijke en Cees - eveneens enorme reislustigen die al her en derhun sporen met hun aanwezigheid hebben verdiend- deden ons voorafgaand aanonze trip een zeerhandzaam gidsje toekomen: 'Edinburgh, insideout'.Dit fraaie 64 pagina's tellende stadsgidsjemet veel foto's en tips bevatbovendien een popout map (uitvouwbare plattegrond) en een pen (met kompas en zaklicht ineen) om notities te maken. Ook ditkienepresentje verhoogt onze reisvoorpret ten zeerste.

Geesten en spoken

In de Middeleeuwen was Edinburgh niet bepaald een prettige plaats om te wonen. De hygiënische omstandigheden waren slecht en de pest, religieuze onverdraagzaamheid, heksenjachten en executies waren aan de orde van de dag. Om terug te keren naar dit donkere verleden, kun je een rondleiding maken door de donkere kronkelsteegjes, hofjes en ondergrondse kelders van de Old Town, waarbij de gids je op spookverhalen trakteert.

Don't swim in Nor' Loch

Zo mooi als de Princes Street Gardens tegenwoordig zijn, zo groezelig is het verleden. Miljoenen jaren geleden werd door gletsjers een kuil uitgeslepen, die vol water liep en het Nor' Loch (Meer van het noorden) vormde. Boven het meer verrees de Old Town die onbelemmerd haar afval en rioolwater in het meer dumpte. Ook dode dieren en geëxecuteerde criminelen werden in die soep gegooid. Niettemin was het meer de belangrijkste bron voor drinkwater van de stad tot het rond 1760 werd drooggelegd en de tuinen werden aangelegd.

Vanuit de voorbereiding probeer ik al lezende vaak/altijd de 'Sir Peter Samuel' uit te hangen - Sir Walter Scotts niveaublijft helaas onbereikbaar - door alvast wat pennenvruchten af te werpen. In dit geval wil ik jullie, als je tenminste belangstelling hebt, wijzen op het gegeven datin het vooruit alenige reisinformatie op mijn andere blog - www.petersamuel.blogspot.com - staat vermeld. En -geluksvogel die ik ben -ik heb van genoemde Marijke uit Uitgeest toestemming ontvangen om enkele van haar foto's in dit verband te plaatsen. Zo gezegd, zo al gedaan. Lezen dus.

Al wij straks - mid February - ontheplace-to-bezijn,wordt nog meer lees- en vooralkijkwerk vertoond. Of mij die plaatsingter plaatse al zal lukken, waag ik te betwijfelen. We hebben immers zeer veel te doen. In ieder geval zullen jullie onze Schotse en scheve avonturen van binnenkort binnenkort ook weer op de voet kunnen volgen. En je weet: wil je alleen foto's volgen op die andere blog (die '65+ en nog steeds jong' als 66-er, ha ha), even met de muisknop op één van de foto's klikken en ... je hebt een hele diaserie voor ogen. Veel plezier alvast!

Thuis-slapen-nagenieten-bijslapen-nagenieten

Hebben jullie de afgelopen periode al regelmatig last van jaloersmakende reisberichtgeving onzerzijds gehad, kom ik jullie alweer aanpesten met informatie. Het kan ook niet anders, want die transat lantische reis laat ons nog steeds niet los. Zo indrukwekkend was het wel. En dat willen we graag met liefhebbers delen, voor zover dat mogelijk is.

Het kost wat inspanning, tijd en energie, keuzes maken en geduld, maar wij doen ons best om op de website www.petersamuel.blogspot.com een weergave van onze reisimpressies in woord en beeld te plaatsen. Had ik al gezegd dat jullie af en toe eens moesten kijken of er al wat op stond, nu kan ik uitschreeuwen dat Erna en ik al flink onze best hebben gedaan.

Naast een verzameling bizarre foto's onder de titel It's a mad, mad, mad, mad world en een eerste aanzet om het prachtige New England nader in beeld te brengen, zijn de twee imposantste reiservaringen in deze nu ook in naar onze tevredenheid stemmende beelden gevat. Water, natuur, water en nogmaalsnatuur spelen de hoofdrol in de hoofdstukken Niagara Falls, de beroemdste watervallen ter wereld en Whale watching vanuit Provincetown (Cape Cod).

Heb je geen zin om die woordenstroom op het scherm te ondergaan, scroll dan in ieder geval langs de bijna eindeloos lijkende rij kleurenfoto's, de een nog mooier dan de ander (al zeg ik het zelf). Wij hopen dat jullie dan in ieder geval in enige mate meegenieten met wat Amerika ook aan de mens biedt. Wij vergeten die afbeeldingen voorlopig in ieder geval niet, misschien wel nooit.

Veel lees- en vooral veel kijkplezier gewenst!

Peter and Erna in New England and New York

Als je van een wereld vol mooieplaatjes houdt, doe je er goed aan af en toe eens te kijken op www.petersamuel.blogspot.com

Op die site willenErna en ikproberen vooral met beelden een impressie te geven van de machtig mooie reis diewij door de staten Connecticut, Maine, Massachusetts, New Hampshire, Rhode Island, Vermont (tezamen ook wel New England genoemd)en New York (naar Niagara Falls) in het najaar van 2011 hebben gemaakt.

Wij hebben nogal wat om ons heen geschoten, dus het is een behoorlijke uitzoekklus.

Wel zijn we ervan overtuigd dat liefhebbers van natuur encultuur aan hun trekken komen, ook al zal dat etappegewijs zijn.Bovendien zithet Amerikaanse(wild)life ook vol gekke uitingen die ons af en toe voor de camera kwamen. Met dat laatste starten we onze hoofdstukken.

Have fun, go to www.petersamuel.blogspot.com

Back home from the USA

We zijn weer thuis, gezond, veilig, beetje moe van de verlengde lange dag. Ons Chevroletje inleveren ging prima, na een lichte worsteling door het drukke verkeer in en rond Boston, en onze vlucht naar huis met Delta Airlines (KLM) verliep ook perfect. Helaas bewees de NS weer eens zijn taken niet aan te kunnen. Dat is vervelend na zo'n lange trip, maar het laatste korte stukkie over ons gemankeerde spoor overleef je dan ook wel weer.

Nu eerst een tukkie doen, some shopping en dan ... aan de foto's.

The end of the trip in de voortuin van de USA

Woensdag 12 oktober 2011, 8.45 p.m. Aan alles komt een einde. We hebben ons ontbijt achter de kiezen. Even tandjes cleanen en dan the way back over de 28, zuidkant van Cape Cod. De plannen zijn koffiestop in Chatham of Orleans, en dan richting Boston om onderweg Plymouth aan te doen. In Plymouth zijn de Pilgrimfathers immers geland, dus daar willen we even om het hoekie kijken.

Vervolgens zo dicht mogelijk naar Boston sluipen voor de laatste nacht, donderdag back home, to be there early in the morning on Friday. I 've got Friday on my mind, so does Erna. Naar huis reizen is vast weer vermoeiend, maar thuiskomen heeft ook altijd iets plezierigs. En we hebben wat om op terug te kijken, nietwaar?

NB 1. Ik ga dat fototoestel toch maar even ophalen. Ik kan het niet maken om iedereen, maar vooral Nettie geen zelfgemaakte foto's te tonen, vind ik.

NB 2. De verwachting is dat dit het laatste internetcontact zal zijn. Dus: alvast de hartelijke groetjes, see/meet/mail you all in Holland. Bye, Peter and Erna, en bedankt voor de geweldige reacties.